شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این غزل به بیان احساسات شاعر در مورد طبیعت و ارتباط آن با روح انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر به دریا برود، دریا را خواهد دید و اگر به صحرا برود، صحرا را خواهد دید. اما از همه این‌ها مهم‌تر، او تنها حقیقتی را که در زندگی وجود دارد، خود اوست و هر جایی که برود، خودش را در آنجا خواهد یافت. این شعر به ذاتی بودن انسان و ارتباط عمیق او با محیط اطرافش اشاره دارد.
ار به دریا رسم دریا ته وینمور به صحرا رسم صحرا ته وینم
هوش مصنوعی: اگر به دریا بروم، دریا را میبینم و اگر به دشت بروم، دشت را میبینم.
به جز ته هیچ کیجی نی به گیتیاژ آن هر یا رسم هر یا ته وینم
هوش مصنوعی: جز ته هیچ چیز در جهان نیست، چه هر چیزی باشد و چه هر قانونی. من فقط تو را میبینم.