شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند بدون محبوبش زندگی کند و هر لحظه‌ای که از او دور باشد برایش سخت و غیرممکن است. او به زیبایی یار، تاثیر نگاه او و آرزوهایش برای دیدار مداوم، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که نمی‌تواند در هیچ شرایطی از تنهایی و جدایی محبوب خود رنج ببرد و نیاز به حضور او را در زندگی‌اش حس می‌کند.
بیدل و دلدار نتوانم نشستبیجمال یار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: من نمیتوانم بدون زیبایی یارم در کنار بیدل و دلدار بنشینم.
صحبت یارم چه می آید بدستپیش با اغیار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: گفتوگو با محبوبم برایم لذتبخش و خوشایند است و نمیتوانم با دیگران به خوبی بنشینم و گفتوگو کنم.
ساقیم چون چشم مست او بودیک زمان هشیار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: وقتی که به چشمهای مست او نگاه میکنم، دیگر نمیتوانم هشیار بمانم و در یک جا بنشینم.
چون بت و زنّار، زلف روی اوستبی بت و زنّار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: زلفهای او مانند بت و زنّار است و بدون اینها نمیتوانم آرام بگیرم.
بس امید وعده دیدار گلبیش از این با خار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوانم بیشتر از این با خارها تحمل کنم و فقط به امید وعده دیدار گل نشستهام.
بلبل آسا در گلستان رخشیکدم از گفتار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: در گلزار مانند بلبل، لحظه‌ای هم نمیتوانم از صحبت کردن باز بمانم.
یار باز آمد ببازار ظهورگفت بی بازار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: یار دوباره به صحنه آمد و گفت: بدون بازار نمیتوانم بمانم.
زانکه در خلوتسرای خویشتنبی الوالابصار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه نمیتوانم در فضای تنهایی خودم بدون هیچ نوری و دیدی آرامش بگیرم.
چون هزاران کار دارد هر زمانیکزمان بیکار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: به خاطر مشغلههای فراوانی که در هر زمان دارم، نمیتوانم هیچ زمانی بیکار و بیعمل بمانم.
برفکندم پرده از رخسار خویشپرده بر رخسار نتوانم نشست
هوش مصنوعی: من پردهای که بر چهرهام بود را کنار زدم، اما نمیتوانم دوباره بر چهرهام پرده بیندازم.
مغربی را گفت، بنگر بر رخمزانکه بی نظاره نتوانم نشست
هوش مصنوعی: به مغربی گفت: به چهرهام نگاه کن، چون بدون تماشای تو نمیتوانم آرام بگیرم.