شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: غزل حاکی از عشق و دلدادگی عمیق شاعر است. شاعر از احساسات خویش نسبت به معشوق سخن می‌گوید و به توصیف حالت‌های روحی و جسمی خود در برابر محبوب می‌پردازد. او خون و جان خود را به شراب و کباب تشبیه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه معشوق با نگاهش او را مجذوب و خراب کرده است. شاعر به زیبایی و تأثیر عمیق محبوب بر روح و وجود خود اشاره می‌کند و احساس عتاب و درگیری درونی‌اش را بیان می‌دارد. در نهایت، شاعر عشق خود را همچون نوری می‌بیند که ابهت و عظمت معشوق را نمی‌توان پنهان کرد.
ریخت خونم که این شراب من استسوخت جانم که این کباب من است
هوش مصنوعی: خون من به عنوان شراب من ریخته شده و جانم به خاطر این کباب سوخته است.
چونکه چشمش خراب و مستم دیدگفت کاین بیخود و خراب من است
هوش مصنوعی: وقتی او را دید که چشمانش خراب و مست است، گفت که حالتی که دارم به خاطر خود من است و به هیچ چیز دیگر مربوط نیست.
چونکه در بوته غمم بگداختگفت در زیر لب که آب من است
هوش مصنوعی: زمانی که اندوه من به اوج خود رسید، در دل خود گفت که این درد و رنج برای من مانند آب است.
چون در آن آب روی خود را دیدگفت کاین عکس آفتاب من است
هوش مصنوعی: زمانی که او در آب تصویر خود را مشاهده کرد، گفت که این تصویر ناشی از تابش آفتاب من است.
کرد با عکس روی خویش خطابیعنی این مظهرخطاب من است
هوش مصنوعی: او با تصویر خود به من اشاره کرد و گفت که این نشاندهندهی خود من است.
گفت با تو عتاب ها دارمگر ترا طاقت عتاب من است
هوش مصنوعی: من با تو حسابی دارم و اگر میتوانی، تحمل کن که ممکن است از کلامم ناراحت شوی.
آنچه پرسی ازو جواب شنیدگفت سایل که این جواب من است
هوش مصنوعی: هرچه از او سوال کنی، پاسخی میشنوی که خود اوست. میتوان گفت سائل، این پاسخ را از آنِ خود میداند.
مهر رویش بمغربی میگفتپرتو ذات تو حجاب من است
هوش مصنوعی: محبت چهرهاش در سمت غرب میدرخشید و میگفت نوری که از وجود تو emanates میشود، مانع من است.