شمارهٔ ۷۷ - شمس مغربی

چون عکس رخ دوست در آینه عیان شدبر عکس رخ خویش نگارم نگران شد

شیرین لب او تا که به گفتار درآمدعالم همه پر ولوله و شور و فغان شد

چون عزم تماشای جهان کرد ز خلوتآمد به تماشای جهان جمله جهان شد

هر نقش که او خاست بر آن نقش برآمدپوشید همان نقش و بدان نقش عیان شد

هم کثرت خود گشت درو واحد خود دیدهم عین همین آمد و هم عین همان شد

جائی همه اسم آمد و جایی همگی رسمجائی همه جسم آمد و جائی همه جان شد

هم پرده برانداخت ز رخ کرد تجلّیهم پرده خود گشت و پس پرده نهان شد

ای مغربی آن یار که بی نام و نشان بوداز پرده برون آمد و با نام و نشان شد