شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی شناخت و ناآگاهی انسان از خود و جهان اطرافش می‌پردازد. شاعر به یادآوری می‌کند که رغم آنکه انسان به ظاهر درکی از وجود خود و این دنیا دارد، اما در حقیقت بسیاری از جنبه‌های عمیق‌تر و بنیادی‌تر را نمی‌شناسد. او می‌گوید که انسان به مانند دریا هست، اما عمق دریا را نمی‌شناسد؛ و در حالی که از هستی خود آگاهی دارد، از ریشه‌ها و اتصالات خود به آن‌ها غافل است. در نهایت، شاعر به ناآگاهی انسان از حقیقت و معماهای زندگی اشاره می‌کند و این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان به درکی از این معماها رسید در حالی که خود به آن‌ها واقف نیستیم.
تو ز مائی ولی ما را ندانیز دریایی ولی دریا ندانی
هوش مصنوعی: تو از ما هستی، اما ما را نمیشناسی؛ مانند دریا که وجود دارد، اما نمیدانی که واقعاً دریا چیست.
اگر دریا ندانی آن عجب نیستعجب این است که صحرا را ندانی
هوش مصنوعی: اگر نتوانی دریا را بشناسی، جای تعجبی نیست؛ بلکه عجیب این است که نتوانی صحرا را بشناسی.
بجان و تن ز بالائی و زیریولیکن زیر و بالا را ندانی
هوش مصنوعی: جان و تن تو از بالا و پایین تشکیل شدهاند، اما تو نمیتوانی به درستی زیر و بالا را تشخیص دهی.
تو اشیائی و اشیا جملگی تواگرچه هیچ اشیا را ندانی
هوش مصنوعی: تو خود سرمنزل همه چیز هستی و هر چیزی در این دنیا به نوعی به تو مرتبط است، حتی اگر خودت از این ارتباط و ارتباطات آگاهی نداشته باشی.
همه اسماء بتو هستند ظاهرظهور جمله اسما را ندانی
هوش مصنوعی: تمام نامها و صفات به تو مرتبط هستند، اما تو نمیتوانی ظهور تمام این نامها را درک کنی.
چرا غافل ز حق امهاتیچه فرزندی که آبا را ندانی
هوش مصنوعی: چرا از حقوق مادران خود غافل هستی؟ چگونه میتوانی فرزندی شوی در حالی که نسل خود را نمیشناسی؟
ز آدم هن بغایت وقوفینه تنها آنکه حوا را ندانی
هوش مصنوعی: این که بگویی از انسان بسیار میدانی، به اندازهای که حتی حوا را هم نمیشناسی، نشان میدهد که دانش تو ناقص و سطحی است.
معما جهان با تو چه گویمچو تو سرّ معما را ندانی
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم از مشکلات و پیچیدگیهای دنیا با تو بگویم در حالی که خودت از راز این معما بیخبری؟
الا ای مغ بس عنقای مغربتوئی با آنکه عنقا را ندانی
هوش مصنوعی: ای مغ، تو خود را از سرزمین مغرب میدانی، در حالی که دربارهی عنقا هیچ اطلاعی نداری.