شمارهٔ ۱۹۰
هوش مصنوعی: در این متن شاعر از تجربه‌ای عمیق و شخصی صحبت می‌کند که درک آن برای دیگران دشوار است. او به زیبایی و ارزش نفس‌های خوشی که از کسی می‌گیرد اشاره می‌کند و می‌گوید که چون دیگران نمی‌توانند آن را درک کنند، نمی‌تواند این احساس را به دیگران منتقل کند. همچنین، با استفاده از تمثیل‌هایی مانند طعمه دادن به باز و صحبت از دریا، نشان می‌دهد که برخی چیزها را نمی‌توان به دیگران توضیح داد، چون آن‌ها فراتر از درک معمولی هستند. شاعر از شنونده می‌خواهد که باور کند که داستانش بسیار عمیق و الهام‌بخش است، حتی اگر دیگران آن را نشنیده یا ندیده باشند.
آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسیچون که کس محرم او نیست چه گویم به کسی؟
هوش مصنوعی: کسی که از نفس‌های دلنشینش حیات میگیرم و هر لحظهاش برایم بینظیر است، وقتی که هیچکس نمی‌تواند در این حال و احساس من شریک شود، چه نیازی به گفتن این موضوع به دیگران دارم؟
طعمه باز به گنجشک نشاید دادنسرّ عنقا نتوان گفت به پیش مگسی
هوش مصنوعی: طعمهی پرنده را نباید به گنجشک داد، زیرا راز و حقیقت بزرگ را نمی‌توان در مقابل مگس بیان کرد.
سرّ دریا به گهر گوی چه گویی با کفدرّ چو بخشی بصدف بخش چه بخشی به کسی
هوش مصنوعی: راز دریا را با گوهر چه میتوانی بگویی؟ در حالی که با کف دریاچه، درّ گرانبها را توزیع میکنی، چه میتوانی به کسی ببخشی؟
باور از من نکنی قصه دریای محیطای که هرگز نشنیدی و ندیدی ارسی
هوش مصنوعی: اگر به سخنان من اعتماد نداری، داستان وسیع و عمیق دریا را تصور کن که هرگز نه شنیدهای و نه دیدهای.