شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ندامت و افسردگی شاعر است. او از خود میپرسد که تا چه زمانی باید به یاد معصیتهایش غمگین باشد و دلش را پژمرده کند. هرچند که نماز خود را قضا کرده، اما امیدوار است اگر عمری باقی بود، بتواند آن را جبران کند.
تا چند فروز ذکر افسرده کنمتا کی صفتت با دل پژمرده کنم
هوش مصنوعی: تا کی باید با ذکرهای ناراحتکننده خود را بیفروزانی کنم و تو را با دل غمگین توصیف کنم؟
ناکرده نماز را قضا کردم لیکگر عمر بود قضای این کرده کنم
هوش مصنوعی: من نماز را ترک کردهام، اما اگر هنوز عمرم ادامه داشته باشد، در آینده سعی میکنم قضاهای آن را جبران کنم.