شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این ابیات به وصف زیبایی و ویژگی‌های الهی پرداخته است. شاعر به مظهر و نمایانگر ذرات جهان هستی اشاره می‌کند و ذات الهی را معین و مشخص معرفی می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که جمال الهی وجودی است که از نیستی به هستی تبدیل شده است و در حقیقت، وجود خداوندی که می‌تواند از عدم، وجود را به اثبات برساند، را ستایش می‌کند.
ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونذاتت به صفت معین ذات دو کون
هوش مصنوعی: ای ماهرو، چهرهی زیبای تو نشاندهندهی حقایق و موجودات دو جهان است و صفات تو نمایانگر ذات این دو جهان میباشد.
وی داده به نیستی جمالت هستیای کرده ز نفی عین اثبات دو کون
هوش مصنوعی: تو زیباییات را به نیستی بخشیدی، ای کسی که از نفی، وجود دو جهان را اثبات کردی.