شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing است. شاعر از زیبایی و حلاوت محبوب خود سخن می‌گوید و آرزوی بوسیدن او را دارد. او به رابطه‌ای که بین خود و محبوبش وجود دارد، اشاره می‌کند و از احساس گناه و بی‌کسی‌اش می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که دلش به راحتی فریب می‌خورد و از محبوبش می‌طلبد که به او توجهی داشته باشد. او همچنین از غم جدایی و دلتنگی صحبت می‌کند و از اینکه چگونه نمی‌تواند بدون محبوبش زندگی کند، ابراز نارضایتی می‌کند. در نهایت، شاعر به زیبایی محبوب و اثرات آن بر خود می‌پردازد و بر دشواری‌هایی که در عشق با آن‌ها مواجه است تأکید می‌کند.
هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبتکه به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت
هوش مصنوعی: اشتیاقی در دلم به خاطر شیرینی زیباییات دارم که دلم میخواهد از دهان جذاب تو بوسهای بزنم.
من اگر گنه ندارم تو بهانه گیر بر منصنما که انس دارم به عتاب بی حسیبت
هوش مصنوعی: من اگر گناهی ندارم، تو برای من بهانهتراشی نکن ای عزیز، چرا که من به کنایهها و سرزنشهایت عادت کردهام.
دل ساده لوح ما را به کمند مو چه حاجتکه به عشوه ای چو طفلان بخورد فریب سیبت
هوش مصنوعی: دل ساده ما نیاز به فریب و تلهای از زیبایی ندارد، چرا که با یک لبخند و شیطنت کودکانه، به راحتی فریب جذابیت تو را می‌خورد.
تو صنم گذشته ای زان به کمال لطف و خوبیکه دهد مشاطه زینت به نگار رنگ و زیبت
هوش مصنوعی: تو به مانند مجسمه زیبا و برتر از آن، به خاطر لطف و خوبیات، هستی که به یک آرایشگر این امکان را میدهی تا زیبایی و رنگ را به چهرهات ببخشد.
نه همین رقیب گفتت که به مدعی دهی دلتو که خود به ما نسازی چه شکایت از رقیبت
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر تو به رقیب خود قلبت را تسلیم کنی، چه دلیلی داری که از او گلهمند باشی؟ خودت هم به ما توجه نمیکنی و این امر نشان میدهد که مشکل از توست نه رقیبت.
گنه از ادیب باشد که وفا نداد یادتخود از این حدیث ما را گله هاست با ادیبت
هوش مصنوعی: گناه از نویسنده است که به یاد تو وفادار نماند و ما به خاطر این داستان، از او شکایت داریم.
تو برفتی و برآنم که ز جان وداع جویمبه چه کارم آید آن جان که نرفت در رکیبت
هوش مصنوعی: تو رفتی و من در این فکر هستم که اگر بخواهم از جانم وداع کنم، به چه درد می‌خورد که هنوز جانم در دل وجود دارد اگر تو در کنارم نیستی؟
ز خیال خویش باری دل من به خواب خوش کنچو امید نیست دیگر که ببینم عنقریبت
هوش مصنوعی: دل من را به خواب خوشی ببر که دیگر امیدی به دیدن تو ندارم.
نه به خویش واگذارد دل ناشکیب ما رانه به لابه نرم گردد دل سخت پر شکیبت
هوش مصنوعی: دل پر از شکیبایی ما نه به خودمان سپرده شده و نه به زاری و التماس نرم میشود.
عجب است اگر نبازی دل خود به خویش جاناچو در آبگینه بینی به شمایل عجیبت
هوش مصنوعی: عجب نیست اگر دل خود را فدای تو کنم، ای معشوق، زمانی که زیباییهای عجیب و شگفتانگیزت را مانند شفافیت آینه ببینم.
تو به روز و شب بر آنی که به خویشتن ببالیگل من تو را چه پروا که بسوخت عندلیبت
هوش مصنوعی: تو همیشه به فکر خودت هستی و به این که چقدر به خودت می بالی، اما برای من که به خاطر تو در آتش عشق سوختهام، اهمیتی نداری.
سر خویش دار نیّر چو به کوی او نهی پاکه غرور بر نیارد ز فراز بر نشیبت
هوش مصنوعی: هرگاه به کوی معشوق قدم میگذاری، خود را در نظر بگیر و مراقب باش. زیرا اگر غرور تو را به اوج ببرد، در نهایت به سرزمین افت و ذلت میافتی.