شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از محبت و تأثیر نگاه معشوق بر خود سخن می‌گوید. او می‌نویسد که همه چیز شیرین و زیباست و اگر معشوق محبت کند، هیچ چیز دیگری را طلب نمی‌کند. نگاه معشوق برای او مانند درمان است، هرچند او نادانسته است که درد او از دوری و عدم نظر معشوق ناشی می‌شود. شاعر به بیداری و نشاطی که در وقت سحر احساس می‌کند اشاره می‌کند و از بخت خود می‌خواهد که او را در محبت رها سازد. او بر این باور است که مسائلی که در زندگی پیش می‌آید، ناشی از آتش عشق و شور و هیجان است. در پایان، شاعر بر آزاد و بردبار بودن در برابر رقیبان تأکید می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که اگر کسی درباره‌اش بدی گفت، او باید با نیکی پاسخ دهد.
همه را چشم عنایت زتو شیرین پسر استمن تعنت نکنم هرچه تو باری شکر است
هوش مصنوعی: همه به محبت و توجه تو محتاجند، پسر عزیز. من هم از تو خواستهای ندارم، چون هرچه که از تو به من برسد، شکر و نعمت است.
دی برویم نظری کرد و دوایم فرمودمی ندانست که بیماری من از نظر است
هوش مصنوعی: او از دور به من نگاهی انداخت و درمانی را تجویز کرد، غافل از اینکه مشکل من ناشی از همین نگاه اوست.
گل بصد ناز شکفته است تو در خواب هنوزخیز ای بلبل شوریده که وقت سحر است
هوش مصنوعی: گل با تمام زیباییاش شکفته و به تماشا درآمده است، اما تو هنوز در خواب به سر میبری. ای بلبل پرشور، بیدار شو که وقت صبح است.
خواهم از بخت که با من همه بیداد کنیتا نه بندد بتو کس مهر که بیدادگر است
هوش مصنوعی: میخواهم از سرنوشت خواستهای داشته باشم که با من ظلم و ستم کند، تا دیگر هیچکس به تو عشق بورزد چرا که تو ظالم هستی.
شمع را با پر پروانه سر و کار نبودگنهه از آتش سوداست که در زیر پر است
هوش مصنوعی: شمع و پروانه هیچ ارتباطی با هم ندارند. زیبایی و ویرانی ناشی از آتش، نتیجه هر چیزی است که در زیر پر پروانه قرار دارد.
بست در بر رخم اغیار بخندد سهل استگر بزخمم نمکی هست ز جای دگر است
هوش مصنوعی: خوشرو و شاداب بودن دیگران در برابر من آسان است، اما اگر به زخم من نمک بزنند، این از جای دیگری است و نشاندهنده درد و رنج خاصی است.
گر بدی گفت رقیبی تو به نیکی بگذرمی نه بینی که بدو نیک جهان در گذر است
هوش مصنوعی: اگر رقیبات حرف بدی بزند، با نیکی از آن بگذر. چون میدانی که در زندگی، بدیها در حال گذر و نابودی هستند.