شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دلتنگی و عشق عمیق گوینده می‌پردازد. او به توصیف احساساتش در ارتباط با معشوق می‌پردازد و می‌گوید که اگر دلش وابسته به معشوق باشد، همه چیز برایش زیباتر و دلپذیرتر می‌شود. او اشاره می‌کند که اگر عشق واقعی باشد، حتی غم و دوری هم می‌تواند به نوعی شیرین باشد. گوینده با یادآوری لحظات خوشی که با معشوق داشته، از زیبایی‌های چهره و شمایل او می‌گوید و خیالات عاشقانه‌اش را در شب‌های طولانی و تنهایی بیان می‌کند. در نهایت، او به نوعی سردرگمی و خواب آلودگی اشاره می‌کند که شاید همه اینها تنها خیالی از عشق باشد.
چه شدی کار من دلشده یکسر می‌شدیا تو سوی من و یا جان سوی تو بر می‌شد
هوش مصنوعی: چرا حال من اینقدر خراب شده است؟ آیا تو باید به سمت من بیایی یا جان من باید به سمت تو برود؟
یا ترا خون جفا با دل من برمی‌گشتیا دل غمزده بر خوی تو خوگر می‌شد
هوش مصنوعی: به نظر میرسد یا تو با دل پر از جفا و رنج، به من آسیب میزنی یا اینکه دل غمگین من به تو عادت می‌کند.
یا صبا خرمن موی تو به غارت می‌دادیا مرا راه بر آن خرمن عنبر می‌شد
هوش مصنوعی: ای نسیم، یا موهای تو به دست باد پراکنده می‌شود و یا من به سمت آن خرمن خوشبوی عنبر میروم.
یا همان دم که ترا عادت دیرین برگشتعهد دیرینهٔ من نیز از این در می‌شد
هوش مصنوعی: به محض اینکه عادتهای قدیمی تو به زندگیات بازگشت، من نیز از این در به یادآوری قراردادهای قبلیام پرداختم.
گر مرا دیده نبود از همه بهتر بودییا ترا روی نگویی نه نکوتر می‌شد
هوش مصنوعی: اگر چشمانم تو را نمیدیدند، شاید از همه چیز بهتر بودی. یا اگر تو هم در آینه نمینگریستی، چهرهات زیباتر می‌شد.
می‌گشودم که از بن اشک دمادم چشمیشاد بودم به خیالی که مصوّر می‌شد
هوش مصنوعی: من هر لحظه با اشکهای خود به یاد خاطرات شیرین و شاد زندگیام بودم و در ذهنم تصاویری زیبا شکل میگرفت.
یاد آن عهد که از خلوت انس من و دوستهمه بر چشم رقیبان سر نشتر می‌شد
هوش مصنوعی: به یاد آن زمان که در کنار دوست، لحظات صمیمی و خصوصی داشتیم و این عشق و دوستی ما، در چشم اطرافیان مانند تیر برندهای بود که حسد آنها را برمیانگیخت.
من رام بودم و در بسته و همسایه به خوابهر زمانم از رخش باده به ساغر می‌شد
هوش مصنوعی: من همیشه آرام و بیخبر از دنیای بیرون بودم، اما همسایهها هر بار که به خواب میرفتند، از لطف و زیباییام مینوشتند و در دلشان به من عشق میورزیدند.
دیده سیر قدش از سر همه تا پا می‌کردجان فدای تنش از پا همه تا سر می‌شد
هوش مصنوعی: چشمانم به قد او از سر تا پا خیره می‌شود و جانم برای وجود او از پا تا سر فدای او می‌شود.
به تلطف به رخم زلف معنبر می‌سودهر زمانم که رخ از اشک مرا تر می‌شد
هوش مصنوعی: هر بار که اشکهایم باعث خیس شدن صورتم میشوند، زلفی که برایم معنایی دارد با لطف و ملایمت به من میرسد.
که چو گل بی‌خودم از ناز چو بلبل می‌کردگه چو پروانه مرا شمع منور می‌شد
هوش مصنوعی: من مانند گلی هستم که از ناز و محبت بیخود شدهام، مثل بلبل که به شوق گل آواز میخواند. هرگاه عشق و محبت را احساس کنم، مانند پروانهای به دور شمعی روشن میچرخم.
هردم آیینهٔ رخسار به آیین دگرجلوه می‌داد مرا عالم دیگر می‌شد
هوش مصنوعی: هر لحظه، چهرهام به شکلی جدید در آینه نمایان می‌شد و این موجب میگردید که دنیای متفاوتی را تجربه کنم.
او مرا تکیه بر آغوش چو مستان می‌دادچون مرا دست بر آن سینهٔ چون پر می‌شد
هوش مصنوعی: او مرا در آغوش خود همچون افرادی که در نشئگی هستند جا می‌داد، و زمانی که دستم را بر سینهاش میگذاشتم، قلبش پر می‌شد.
من به پاسش همه‌شب ریختمی اشک چو شمعاو چو از سر خوشی خواب به بستر می‌شد
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر او اشک میریختم، مانند شمع که در زمان خوشی به خواب میرود و بر روی بستر میافتد.
منش از دیده همی لؤلؤ تر می‌دادماو ز لب قند همی‌داد و مکرر می‌شد
هوش مصنوعی: من از چشمانم اشک مثل مروارید میریختم و او از لبهایش شکر مثل قند می‌داد و این حالت بارها تکرار می‌شد.
شرح حال دل آشفته به شب‌های درازموبه‌مو با سر آن زلف معنبر می‌شد
هوش مصنوعی: دل آشفته و نگران خود را در شب‌های طولانی به دقت و با جزئیات برای موهای زیبای تو توصیف میکردم.
خواب بود اینکه من دلشده دیدم نیریا خیالی که به هوشم ز برابر می‌شد
هوش مصنوعی: در خواب بودم که دیدم کسی به دل من آمده است، انگار که خیال یا تصوری بود که در ذهنم حاضر می‌شد.