شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت دلبر می‌پردازد. شاعر به چهره‌ای که شبیه زلفی زیبا و دلپذیر است، اشاره می‌کند و از محبت و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او به زیبایی بی‌نظیر معشوقش که همچون سروی است که میوه‌ای شیرین به بار می‌آورد، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از درد و رنج خود به خاطر عشق سخن می‌گوید و احساس سوز و اشک را بیان می‌کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر زنده به گور شود، کسی او را سرزنش نخواهد کرد، زیرا پس از او، معشوقش انسان را به سوی زیبایی و کمال می‌کشاند.
دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
هوش مصنوعی: عشق من با چهرهاش مانند زلفی زیبا، احساسات دلنشینی را به من منتقل می‌کند و مانند ماهی که با دو صورت درآمیخته، در دل من جا میگیرد.
میوه ندید سرو را کس به جهان تو بوالعجباز چه گلی که سرو تو میوهٔ شکّر آورد
هوش مصنوعی: هیچکس در دنیا نمیوهای از سرو نمیبیند، اما شگفتانگیز است که سرو تو میوه‌ای شیرین و خوشمزه به بار آورده است.
صد ره اگر بری سرم شعلهٔ شمع پیکرمسوزد و ریزد اشک خون تا سر دیگر آورد
هوش مصنوعی: اگر بارها هم سرم را ببُرند، شعلهٔ وجودم مانند شمع میسوزد و اشک خون از چشمانم میریزد تا به سر دیگر برسم.
زنده‌به‌گور اگر کند کس نکند ملامتشمام بشر پس از تو گر حور مصوّر آورد
هوش مصنوعی: اگر کسی زنده به گور شود، دیگر کسی او را سرزنش نخواهد کرد. پس از تو، ای انسان، حتی اگر حوریهای زیبا هم به تصویر کشیده شوند، توجهی به آن نخواهد شد.