شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. او از رویارویی با دلبستگی خود و دشواری‌های عشق صحبت می‌کند. شاعر از زلف و لب‌های معشوق و تأثیر آن‌ها بر حال و روزش می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه زیبایی محبوبش او را تحت تأثیر قرار داده و از دین و دنیا رها کرده است. همچنین، شاعر به تقابل عشق و رنج اشاره می‌کند و نگرانی‌هایش را درباره‌ی غم و دل‌خوشی‌های دوستیش بازگو می‌کند. در کل، شعر نشان‌دهنده‌ی زیبایی، درد و شوق عشق است.
نه سر سیحۀ زاهد نه چلیپای کشیشکفر زلف تو رها کرد مرا از همه کیش
هوش مصنوعی: نه زاهد با عبادت خود مرا به راه راست هدایت کرد و نه کشیش با نشانههای مذهبیاش. بلکه زیبایی و زلف تو باعث شد تا از همه اعتقادات و باورهای قبلی خود آزاد شوم.
دوست گر وقت تماشاست به دیوانۀ خویشسنگ طفلان ز پی و راه بیابان در پیش
هوش مصنوعی: اگر دوستی هنگام تماشا با دیوانگی خود همراه است، باید گیرد سنگ کودکان را و در مسیر بیابان قدم بردارد.
با هوای لب خندان تو نیشم همه نوشبا خیال سر مژگان تو نوشم همه نیش
هوش مصنوعی: با لبخند تو، همه دردهای من به خوشی تبدیل میشود و با خیال مژههایت، تمام شادیهایم به غم بدل میگردد.
در سیه‌روزی ما این همه ای زلف مکوشبا حذر باش ز جمعیت دل‌های پریش
هوش مصنوعی: در روزهای سخت و سیاه ما، نگران زلف سیاه او نباش؛ مراقب باش که دل‌های پریشان را بیشتر نرنجانی و به هم نریزی.
لب طناز تو پرناز و مرا حوصله کمچشم غماز تو خونخوار و مرا حوصله بیش
هوش مصنوعی: لب‌های زیبا و دلربای تو بسیار فریبنده است، اما من حوصلهام کم است. چشمان زیرک و جذاب تو بسیار تند و خشن به نظر میرسند، در حالی که من حوصلهام زیاد است.
من نتابم ز کمانخانۀ ابروی تو رویمژه گو تیر جفا پاک بپرداز ز کیش
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از کمان ابروی تو دور شوم، همچنان که تیر جفا از روی مژهام رها نمیشود.
تیغ تیز از سر آن خط سیه باز مگیرلاوه بر روی خود ای دوست مکش دشمن خویش
هوش مصنوعی: از سر آن خط تیره و سیاه، با تیغ تیز چیزی را جدا نکن. ای دوست، بر روی خودت اثر بگذار و دشمن خودت را نکش.
ناسپاس است اگر حق نمک نشناسدسال‌ها خون جگر داده لبت بر دل ریش
هوش مصنوعی: اگر فردی قدردان زحمات دیگران نباشد، ناسپاس و بیمهری کرده است، بهویژه زمانی که برای او هزینههای زیادی پرداخت شده و احساسات عمیقتری در این رابطه وجود داشته باشد.
خنده بر ریش رقیبت چه کنم گر نکنمکه کند غرقه به ناچار نشت بحشیش
هوش مصنوعی: اگر رقیب من به من بخندد، چه کار میتوانم بکنم؟ باید خود را نجات دهم و نمیتوانم اجازه دهم که در این وضعیت بمانم.
تو که شب با منی اندیشۀ فردا جهل استکار امروز به فردا نگذارد درویش
هوش مصنوعی: اگر اکنون در کنار من هستی، فکر کردن به فردا نشان از نادانی است. فرد باید امروز را دریابد و کارهایش را به فردا واگذار نکند، حتی اگر درویش باشد.
میزند بر در دل حلقه نهانی غم دوستنیرا خانه بپرداز ز بیگانه و خویش
هوش مصنوعی: غم دوست مانند حلقهای به در دل کوبیده میشود، پس کاش خانه را از بیگانه و آشنا خالی کنی.