شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: غزل به بیان احساسات عمیق شاعر درباره درد و رنج عاشقانه‌اش می‌پردازد. شاعر از بی‌فایده بودن افغان‌ها و ناله‌هایش می‌گوید و ابراز می‌کند که دیگران نمی‌توانند عمق غمش را درک کنند. او به یاد می‌آورد که روزگاری در کنار معشوقش بود و حالا در غم و جدایی به سر می‌برد. شاعر همچنین از ناتوانی‌اش در بیان غمش به معشوقه‌اش سخن می‌گوید، زیرا نگران است که کلماتش باعث پریشانی او شوند. در نهایت، او از ضعف و بیچارگی‌اش می‌گوید و اشاره به این دارد که حتی ممکن است باعث رنجیدن معشوقش شود. این غزل به عمق احساسات و تنهایی عاشق اشاره دارد.
چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من
هوش مصنوعی: چرا بیدلیل اینقدر از من ناله و فریاد میکنی؟ من که فقط با چهرهام، اشکهایم و چشمهای گریانم، به تو نشان میدهم در دل چه حالتی دارم.
آنشد ایخواجه که از جانرود پای شکیبکانزمان دست زمن بود و گریبان از من
هوش مصنوعی: ای آقا، آنچه که اتفاق افتاد این است که من با تمام وجود در تلاش بودم تا صبر و تمکین کنم، اما در آن زمان احساس میکردم که دست من به هیچ جا نمیرسد و شرایط زندگیام به شدت دشوار بود.
عاقلان با همه شوریده دلی حیرانمکز چه طفلان سرشکند هراسان از من
هوش مصنوعی: عاقلان با تمام شور و احساساتی که دارند، از من حیرتزدهاند که چرا این همه کودکانه و ترسیده رفتار میکنم.
خواستم پیش تو گویم غم دل ترسیدمشود آنزلف گرهگیر پریشان از من
هوش مصنوعی: میخواستم به تو بگویم که چقدر غمگینم، ولی ترسیدم نکند این احساسات پیچیده و نامرتب من را دچار مشکل کند.
که شبیخون زده بر کشور دل باز که چشممیبرد گوهر ناسفته بدامان از من
هوش مصنوعی: چشم زیبای تو به مانند حملهای غافلگیرکننده به قلب من است، که زیبایی وجودم را بدون هیچ مقدمهای به دام میکشد.
ضعفم از پای درآورد بنال ایدل زاربلکه بیزار شود شحنۀ زندان از من
هوش مصنوعی: من به قدری ضعیف شدهام که نالهام را میشنود و ممکن است حتی نگهبان زندان از من دلزده و آزرده شود.