شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به اوج مقام و عظمت خداوند اشاره میکند و میگوید که نمیداند چگونه و با چه نامی او را توصیف کند. خداوند جوهر لاهوتی است که در عین حال که هیچجا نیست، در همه جا حضور دارد. این تناقض نشاندهنده قدرت و بزرگی خداوند است.
ای برازنده به بالای تو تشریف خدائیبه چه نامیت بخوانم نه خدائی نه جدائی
هوش مصنوعی: ای کسی که مقام و مرتبهات بالاست و شایسته مظهر خدایی، من چگونه تو را خطاب کنم؟ نه میتوانم تو را خدا بنامم و نه میتوانم تو را از خود جدا بگذارم.
توئی آن جوهر لاهوت که از قدس تجردبیهمه جائی و با این همه اندر همه جائی
هوش مصنوعی: تو آن ذات الهی هستی که در عین بینهایت پاکی و جدایی، در همه جا حضور داری و در عین حال نامشخص و غیرقابل دسترسی هستی.