بخش ۳۹ - رباعیات در مدح حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مقام و عظمت خداوند اشاره دارد و می‌گوید که جز خود خدا، هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد. او از خستگی و غفلت خود سخن می‌گوید و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها خداست که حقیقت دارد و او بندۀ آن خداست.
ای شوکت ایزدی برازندۀ توجز تو همه ماسوای حق زندۀ تو
هوش مصنوعی: ای شکوه الهی، جز خودت هیچکس شایستهی مقام تو نیست و همهی موجودات غیر از حق، تحت سایهی وجود تو زندگی میکنند.
از کار من خسته تغافل تا کیآخر نه توئی خدا و من بندۀ تو
هوش مصنوعی: من از بیتوجهی و بیخیالی تو خستهام، پس چه زمانی این وضعیت تمام میشود؟ پس در نهایت، تو خدا هستی و من بندهٔ تو.