بخش ۵۹ - وله ایضا رحمه الله - نیر تبریزی

شه کبریا منشا توئی که امیر عز مجلّلیبه تو زیبد عرش جلال حق که به تاج قدس مکلّلی

چو نخواست حق ز کمال خود نظری به سوی مثال خودبگرفت پیش جمال خود ز هویت تو سینجلی

لمعات نخله موسوی نفخات خلقت عیسویز فروغ روی تو پرتوی ز هوای گوی تو شمألی

توئی ای امیر جهانگشا که ز بدو خلقت ماسویبه سریر رفعت کبریا نه نشسته چون تو مجللی

به ظلم سکندر آب جو، به طوی کلیم فرشته خوبه سنای نور تو راه پو، ز ضیای نار تو مصطلی

توئی آنکه خواست چو ذوالمنن زره عنایت و فضل و منز طلوع طلعت خویشتن به ورای خویش تفضّلی

ز تنزّه احدیتش ز تقدس صمدیتشبنمود سرّ هویتش زجلال ذات تو منجلی

توئی آن مثال بدیع حق که ز بعد ذات منیع حقنکشیده کلک صنیع حق به کمال شخص تو هیکلی

ز تو صادر اول ما ذکر به تو لاحق آخر مازبرتو خود آن مهین مقتدر که هم آخری که هم اولی

به دلیل آیه انمّا و نصّ سوره هل اتیبه صریح لو کشف الغطا و خطاب سر سینجلی

به نبی ظهیر و معین توئی و امیر ملک یقین توئیو مجیر روح الامین توئی و به کاینات توئی ولی

کسی ار ز پرده به جز صدا نشنید و خواند تو را خدافلقد أشار بما بدا و حماک عنه بمعزلی

به حجاب قدس حریم حق توئی آن نهفته ندیم حقکه هنوز صنع قدیم حق ننموده کنز نهان جلی

لمعات وجهک اشرقت و شعاع طلعتک اعتلیز چه رو ألست بربکم نزنی بزن که بلی بلی