شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر با بیانی عمیق و فلسفی به موضوعاتی چون رهایی از قید و بندهای دینی و عرفانی، عشق و مستی پرداخته است. شاعر از تسبیح درهم‌شکسته‌ای سخن می‌گوید که نماد جدایی از اصول کهن و می‌باشد. او عشق را به مثابه راهی برای رهایی از مشکلات و قيود دینی معرفی می‌کند و بیان می‌کند که در بی‌مستی و در تماس با عشق، به حقیقت و وجود خود پی برده‌اند. شاعر به تجربه‌ای عمیق از عشق و مستی اشاره دارد که منجر به شناخت و آگاهی از ذات حقیقی می‌شود. در نهایت، او به زخم‌ها و دردهای ناشی از جستجوی معنای زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در این سفر روحانی، همه در جستجوی حقیقت واحدی هستند.
رشتهٔ تسبیح بگسستیم مابر میان زنار بربستیم ما
هوش مصنوعی: ما رشتهٔ تسبیح را پاره کردیم و به میان زنار (کمربند) پیوستیم.
جز غمت کو بود با ما همنفسدر بروی جملگی بستیم ما
هوش مصنوعی: تنها غمت است که با ما همنفس است و به همین خاطر در برابر همه به روی همگی بستهایم.
پیشهٔ ما رندی و میخواره گیستشیشهٔ ناموس بشکستیم ما
هوش مصنوعی: شغل ما دوری از قید و بندها و لذتبراری است و ما برای آزادی خود حتی به ارزشهای اجتماعی نیز بیاعتنا شدهایم.
بوالعجب بین بی می و مطرب تمامهمچو چشم مست او مستیم ما
هوش مصنوعی: عجب است که ما تمام وجودمان را در دنیای می و آواز از آن چشم مست غرق کردهایم و بیخبر از هر چیز دیگر هستیم.
تا گرفتار رخ و زلفش شدیماز قیود کفر و دین رستیم ما
هوش مصنوعی: وقتی به زیبایی و جذابیت او گرفتار شدیم، از بندهای باورهای درست و نادرست آزاد شدیم.
هستی ما از میان برچیده شدزین سپس از هست او هستیم ما
هوش مصنوعی: وجود ما به نوعی از بین رفته است و از این لحظه به بعد وجود ما به وسیله هستی او فراهم می‌شود.
شاهد مقصود درخود دیده‌ایمبا نگاه خویش پیوستیم ما
هوش مصنوعی: ما با چشم خود به معشوق واقعی نگاهی انداختهایم و به او پیوند خوردهایم.
هرکه زخم کاری اسرار رادیده داند صید آن شستیم ما
هوش مصنوعی: هرکس که تجربیات سخت و دردناک را پشت سر گذاشته باشد، میداند که ما چگونه از آن شرایط رهایی یافتهایم و بر جراحات خود غلبه کردهایم.