شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر احساساتی عمیق درباره جدایی و غم را بیان می‌کند. شاعر به خداوند دعا می‌کند تا به او صبر عطا کند و در دلش بار غم سنگینی را حس می‌کند. او از شب جدایی و روز وصال سخن می‌گوید و از چشمش اشک‌های خونین می‌ریزد. در نهایت، او به دوستانش می‌گوید که در این لحظه دردناک و وداع، او را یاری دهند. این اشعار نمایانگر عواطف شدید و اندوه ناشی از فراق است.
الا یا نفس قد زموالمطا یاخدایا ده شکیبایی خدایا
هوش مصنوعی: ای جان من، ای خدای من، به من صبر و استقامت عطا کن.
چو روز وصل را آمد شب هجرالی روحی دنت ایدی المنایا
هوش مصنوعی: زمانی که روز وصال فرا میرسد، شب جدایی نیز میآید و روح من در آغوش مرگ قرار میگیرد.
به دل بار غم آمد کوه بر کوهکما یعلوا هوادجها الثنایا
هوش مصنوعی: دل پر از غم شده است و این احساس مانند کوهی بزرگ به دوش کشیده میشود، همچنان که بارهای سنگین بر روی شتر در زیر فشار قرار میگیرد.
ز چشمم دجله‌های خون فشاندندوناراً اضرموها فی حشایا
هوش مصنوعی: از چشمانم خون جاری است و آتش به درونم افکندهاند.
گرم مانده است در تن نیم جانیالاعوجوالافدیکم بقایا
هوش مصنوعی: در بدن نیمه جانم هنوز آثار و نشانههایی از اضطراب و پریشانی باقی مانده است.
الاحبواعنا دل ادنای الورداعینونی علی بث الشکایا
هوش مصنوعی: دلتنگی ما همچون گلهای نزدیک است، پس به من کمک کنید تا شکایتهایم را بیان کنم.
بنال اسرار هنگام وداع استبنا حل النوی جل الرزایا
هوش مصنوعی: زمان جدایی، زمان فاشکردن رازهاست؛ در این لحظه، بر دردها و مصیبتها پرده برداشته میشود.