شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نگرانی و ناامیدی شاعر نسبت به عشق و رابطه‌اش است. او از صبر و انتظار خود می‌گوید و نگران آینده‌ای است که در آن دلش همچنان امید به یار دارد. شاعر به طولانی شدن این وضعیت اشاره می‌کند و از وضعیت ناامیدکننده خود می‌نالد. او همچنین درباره احساسات شدید و درد دل خود صحبت کرده و به ناتوانی در فراموش کردن یار می‌پردازد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که با وجود همه مشکلات، این حالت شکیبایی و انتظار نخواهد بود که پایان یابد.
ترا دوشینه بر لب جام و غیر اندر مقابل بودمرا از رشک بر لب جان و می خونابهٔ دل بود
هوش مصنوعی: دیروز تو را در حال نوشیدن از جام دیدم و نمیتوانستم به هیچ چیز دیگر نگاه کنم. از روی حسادت، جانم مثل خون ریزی میکرد و دلم غمگین بود.
ز کنج بیضه تا رفتم پرم در دام افتادمبه عمرم گر پر افشاندم همان در وقت بسمل بود
هوش مصنوعی: از گوشهای که در آن بودم، وقتی پرواز کردم، به دام افتادم. اگر در تمام عمرم پرهایم را بپراکنم، همان لحظهای بود که به دام افتادم.
بگشتم صفحهٔ روی زمین هر خطه پیمودمبه غیر از نقش زیبای تو یکسر نقش باطل بود
هوش مصنوعی: به زمین نگاه کردم و هر نقطهای را بررسی کردم، اما جز تصویر زیبا و دلنشین تو، همه چیز دیگر بیارزش و بیمعنا به نظر میرسید.
همانا از تو نوری تافت بر آدم که شد مسجودوگرنه کی چنین تعظیم بهر قبضهٔ گل بود
هوش مصنوعی: واقعاً نوری از تو بر انسان تابید که او مورد احترام قرار گرفت و اگر این نور نبود، چه جای تعظیم برای تکهای گل بود؟
من ار خارم ولی چون تو گلی دارم که گل دارممن ار قلبم ولی اسرار قلب اکسیر کامل بود
هوش مصنوعی: هرچند من مانند خار هستم، اما به خاطر تو که مانند گل هستی، احساس خوبی دارم. من ممکن است دل شکیبا و رنجدیدهای داشته باشم، اما رازهای قلبم مانند اکسیر گرانبها و کامل است.