شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و دل‌مشغولی نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از عرق بر روی چهره محبوبش که به مانند جواهر است، سخن می‌گوید و او را با ماه و ستاره‌ها مقایسه می‌کند. زیبایی محبوبش را ستایش می‌کند و ابروانش را که بلند و قوسی شکل است، توصیف می‌کند. شاعر توضیح می‌دهد که تیر نگاه محبوبش بی‌خطا و نافذ است و با عشق و آرزوهایش مورد تنفر دشمنانش قرار می‌گیرد. او خود را در وضعیتی آسیب‌پذیر شبیه به یک درویش می‌بیند، در حالی که محبوبش به مانند پادشاهی زیباست. در نهایت، احساساتی عمیق و نهفته‌اش درباره عشق و رازهای آن را بیان می‌کند که هرچه پنهان کرده، در نهایت افشا شده است.
گل می دمد ز شاخ و وزد باد نوبهارساقی تفقدی کن و جامی ز می بیار
هوش مصنوعی: گل در بهار از شاخه میشکفد و باد خوشی نیز وزیدن می‌گیرد. ای ساقی، لطفی کن و برای ما جامی از می بیاور.
در کشتزار حسن رخش سبزه میدمدرخش نظر بر آن بتفرج بسبزه زار
هوش مصنوعی: در بستر سرسبز و خوش رنگ، زیباییها میدرخشند و زیبایی دیگر هم در حال لذّت بردن از این فضای سرسبز است.
یک صفحه از صحیفهٔ حسنت بود بهشتدر باب شرح وصل تو فصلی است نوبهار
هوش مصنوعی: بهشت در واقع یک برگه از زیباییهای تو است، و داستان عشق تو مانند فصل بهار همواره تازه و دلپذیر است.
دریای خون بسینهٔ ما موج میزندمنعم مکن ز گریه که نبود باختیار
هوش مصنوعی: دریای خون در دل ما به شدت در نوسان است. مرا از گریه کردن محروم نکن، زیرا این کار خارج از اراده من است.
محرم نبود مردم چشمم به روز وصلشد دیده دجله ها که رود غیر برکنار
هوش مصنوعی: در روز وصال، دیگران برایم قابل دیدن نبودند و تنها به جریان دلخواه و مطمئن زندگیام توجه کردم.
از سرّ آن دهان همه اسرار شد و جودزان سبزه زار خط بشد این خطه سبزوار
هوش مصنوعی: راز و رمزهای بسیاری از آن دهان فاش شد و بخشش و سخاوت از آن دشت سبز شعاعی از نور را به این منطقه سبزوار رساند.