شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دردهای عشق و تنهایی خویش سخن می‌گوید. او به صید عشق که همچون صیاد است، اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق او را به دام انداخته است. در مورد نداشتن سود از تلاش‌ها و اندیشه‌ها نیز صحبت می‌کند. احساس ناامیدی و سرگشتگی او در این قفس وجودش به وضوح بیان شده است، جایی که دلش می‌خواهد محبت و درک بیشتری بیابد. همچنین، شاعر به مانند یک باغبان، تمایل دارد که از عشق و زیبایی خود محافظت کند و دوست دارد در دلش کسی باشد که محرم اسرار او باشد. کلیت شعر حسرت، درد و آرزوی وصال را به تصویر می‌کشد.
غم از حد برونی دارم امروزدل لبریز خونی دارم امروز
هوش مصنوعی: امروز خیلی ناراحتم و غم و اندوهی دارم که بیش از اندازه است. دل من پر از درد و رنج است.
فراق آمد زمان وصل سرشدچه بخت واژگونی دارم امروز
هوش مصنوعی: زمانی که باید به معشوق وصل میشدم، اکنون در دوری و فراق او به سر میبرم و این وضعیت زندگیام را به شدت تغییر داده است. امروز روزی است که شانس و بخت من به نوعی دگرگون شده و به گونهای ناخوشایند پیش میرود.
قدی همچون الف ز آغوش جان رفتز غم قد چو نونی دارم امروز
هوش مصنوعی: قدی مانند حرف الف، بهخاطر غمی که دارم، از آغوش جانم دور شده و امروز همچون نانی در دست دارم.
چونی هر استخوانم درنوائی استچه ساز ارغنونی دارم امروز
هوش مصنوعی: هر استخوان من در حالی خاصی به نغمهای تبدیل شده است، امروز هم سازی از نوع عود در دست دارم.
ز ناخن تیشهام در سینهٔ کوهبپیشم بیستونی دارم امروز
هوش مصنوعی: با استفاده از ناخنهای تیشهام، در دل کوه عمیق کردهام و امروز بیستون را دارم.
ز تحریک مه محمل نشینمنه صبری نی سکونی دارم امروز
هوش مصنوعی: امروز به خاطر جذبه و زیبایی ماه، نه صبر دارم و نه آرامش، و مانند فردی که در محمل نشستهام، به شدت تحت تأثیر قرار گرفتهام.
بسر اسرار از سودای زلفشزده شور و جنونی دارم امروز
هوش مصنوعی: امروز تحت تاثیر زلف او، درونم پر از شور و دیوانگی است.