شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و دلربایی‌های معشوق می‌پردازد. شاعر با زبان استعاری و کنایه، از عشق و احساسات خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او به حقه‌های عشق و زهر چشمان معشوق اشاره می‌کند و از درد و رنج‌های ناشی از این عشق می‌گوید. همچنین، تصویرهایی از شراب و میخانه به عنوان نمادهای عشق و لذت وجود دارد. در نهایت، شاعر همواره حس می‌کند که زیبایی معشوق او را به سمت خود کشانده و دل او را تسخیر کرده است.
به تیغم گرنمائی سینه صد چاکفوادی یبتغیک القلب یهواک
هوش مصنوعی: اگر با شمشیرم سینهای را بشکافی، صد زخم را بر قلبم احساس میکنم که تو را میطلبد و به تو عشق میورزد.
تو هرگز گر نمیآری ز من یادفانی طول عمری است انساک
هوش مصنوعی: تو هرگز به یاد من نمیآیی، به همین دلیل عمر تو همیشه به طول میانجامد.
ز سر تا پا همه حسن و ملاحتتعالی من بهذا الحسن سواک
هوش مصنوعی: تمام زیبایی و لطافت من از سر تا پا، به قدری است که هیچ کس جز تو، قابل مقایسه با این زیبایی نیست.
ترا سرو چمن گفتن زهی ظلمومابدر الدیاجی منک حاشاک
هوش مصنوعی: تو را به زیبایی درخت سرو در چمن توصیف کردم، که ای کاش ظلمت شب بر تو سایه نیندازد. تو را از اینگونه افکار دور میدانم و تصوری چنین از تو ندارم.
شکفت از طلعتت ما را بهاریو صبح طالع لی من محیاک
هوش مصنوعی: با زیبایی تو بهار و صبحی تازه برای ما آغاز شده است.
سرت را از وفاداری که پیچیدبقتلی من بغیر الذنب اوصاک
هوش مصنوعی: سر خود را از وفاداریهایی که بر سر این قتل بیگناه آوردهام، دور نگهدار.
بکویت راه پیمودن که یابدبباب القصر اذ کثرت قتلاک
هوش مصنوعی: به سوی تو راهی میزنم که به دروازهی کاخ برسم، هرچند تعداد کشتهها در این مسیر زیاد است.
نیائی ساعتی ما را ببالینوانت الساعة ایان مرساک
هوش مصنوعی: بیا ساعتی ما را در آغوش بگیر و بدان که وقت ملاقات ما نزدیک است.
عزیزا مصر جان جای تو باشدفما الباسآء ما اکرمت مثواک
هوش مصنوعی: ای عزیز، در مصر جان من جای تو است. پس چه باک از سختیها وقتی که توبه من احترام میگذاری و در کنارم هستی.
همی گوید مدام اسرار نومیدمتی تدنوا وانی این القاک
هوش مصنوعی: این سخن همواره تکرار می‌کند که رازهای ناامیدی به کجا میرسند و من میگویم آیا اینها به تو رسیدهاند؟