شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاشقان و غم‌های آنان است. شاعر به توصیف دل شکستگی و دل‌تنگی یاران می‌پردازد و می‌گوید که در بزم عشق، تنها غم و اندوه در دل‌ها جای دارد. او به سوز و آتش درونی اشاره کرده و می‌گوید که دل‌ها مانند گلستانی در آتش هستند. در این فضای غم‌انگیز، امیدهایی برای شادابی وجود ندارد و تنها آثار اندوه باقی مانده است. شاعر با تصاویری از عذاب و درد در دل، به عمق این احساسات می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند با خود درد و آتش به همراه داشته باشد.
زدی مشاطهات شانه به سنبلکه میآرد صبا بوی قرنفل
هوش مصنوعی: تو با آرایشگر خود مشغول آراستن موهای خود هستی و نسیم ملایمی که میوزد، عطر گلهای شمعدانی را به همراه میآورد.
ببین از ناب می بر عارضش خویچو شبنم صبحدم بنشسته بر گل
هوش مصنوعی: نگاه کن چگونه زیبایی او در چهرهاش میدرخشد، مانند شبنم صبحگاهی که بر روی گلها نشسته است.
چه سازم با دلی کورا نباشدنه تاب التفات و نی تغافل
هوش مصنوعی: چه کنم با دلی که نه توان توجه به من را دارد و نه می‌تواند نادیده بگیرد؟
زدندی خوشه چینان تو آتشمرا در خرمن صبر و تحمل
هوش مصنوعی: زحمتکشان برداشتکننده، به من آسیبی زدند و آتش انداختند در خرمن صبر و تحملم.
چو گلشن را کند تاراج کلچینچه باشد حالت بیچاره بلبل
هوش مصنوعی: وقتی که باغ را چیدهاند و همه گلها را گرفتهاند، حال بلبل بیچاره چه خواهد شد؟
حکیما ای محال اندیش بنگربدور عارضش ز اشگم تسلسل
هوش مصنوعی: ای حکیم، با دقت به دور چهرهاش نگاه کن و ببین که چگونه اشک من به طور مداوم ادامه دارد.
به پاداش دعایم ناسزا گفتتذللنا له زاد التذلل
هوش مصنوعی: به خاطر دعای من، او به من ناسزا گفت و من به خاطر تذلل به او، همواره بیشتر خود را خوار و کوچک حس کردم.
چو میدانی دعای درد اسرارچرا در چاره اش داری تعلّل
هوش مصنوعی: وقتی می دانی که دعای دردها و رازها چیست، چرا در رسیدن به راه حل آن تعلل می کنی؟