شمارهٔ ۱۲۷ - حکیم سبزواری

ای قامت تو سرو لب جویبار دلوی طلعت تو صورت باغ و بهار دل

افکنده عقد زلف تو در کار جان گرهدر طرهٔ تو تیره شده روزگار دل

گو نگهتی ز گیسوی مشکین او صباکز حد گذشت بر سر ره انتظار دل

نی از وصال خرم و نی از فراق خوشافتادهام بورطهٔ حیرت ز کار دل

دنیا و دین و جان و خرد میدهد ببادبیچاره آن فلک زده کوشد دچار دل

دیدم برت چو خواری دل عزت رقیبگشتم ز بیوفائی تو شرمسار دل

خون می خورد دل و همه سرخوش ز جام تونبود روا بدور تو اینسان مدار دل

رفت از برو قرار ببزم رقیب کردبا زلف بی قرار تو این شد قرار دل

این لخت دل به پیش سگش هم نیفکنددیدی چقدر بود برش اعتبار دل

گفتی که دل بطرهٔ خوبان مده چه سوداکنون که رفت از کف من اختیار دل

اسرار موج بحر محبت بیفکندآخر در نگار دل اندر کنار دل