شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تنهایی و رنج‌های انسان در جستجوی عشق و حقیقت می‌پردازد. شاعر از تلاش‌های خود برای فهمیدن و نزدیک شدن به حقیقت سخن می‌گوید، و به تضادهای میان عقل و جنون اشاره دارد. او می‌گوید با وجود تمام زحماتی که کشیده، نتوانسته به آرامش واقعی برسد و در این مسیر همچنان در جستجوی هدف‌های عمیق‌تری است. در نهایت، او به درون خود نگریسته و به کشف رازهای نهفته می‌رسد.
صبحگاهان بسوی خانهٔ خمّار شدمسرکشیدم دو سه پیمانه و از کار شدم
هوش مصنوعی: صبح زود به سمت خانهٔ شرابفروش رفتم و دو یا سه لیوان شراب نوشیدم و به حالتی سرخوش و بیخیال درآمدم.
نور آن مهر زهر ذره نمودارم شدکه اناالحق شنوا از در و دیوار شدم
هوش مصنوعی: نور خورشید در من همچون زهره تابید و من به حقیقت «من حقام» رسیدم و این حقیقت از همه جا به گوش میرسید.
چنگ در دامن دلدار زدم دوش بخواببود دستم بدل خویش که بیدار شدم
هوش مصنوعی: دیشب در خواب به دلدارم نزدیک شدم، اما وقتی بیدار شدم متوجه شدم که دستم به جایی غیر از او رفته است.
آب هر روی جمیلی و جمالش نم و یمعکس او بود هر آنی که بدویار شدم
هوش مصنوعی: هر بار که به چهره زیبایی نگاه میکنم، جلوهای از او را در آبی که جریان دارد میبینم و این احساس به من دست میدهد که هر لحظه که با معشوقم هستم، تصویری از او را دارم.
هر خم زلف که بر گونهٔ گلگونی بوددام صیّاد ازل بود گرفتار شدم
هوش مصنوعی: هر پیچ و تاب موی زلفی که بر چهرهٔ زیبا افتاده، مانند دامی است که من در آن گرفتار شدم.
شیشهٔ باده بده تا شکنم شیشه نامبیخودم کن که ملول از سرودستار شدم
هوش مصنوعی: مرا شیشهای از می بده تا آن را بشکنم و نام بیهودهام را فراموش کنم، چرا که از تکرار و یکنواختی خسته شدهام.
سالها بود که اسرار بمارخ ننمودشکرللّه که دگر محرم اسرار شدم
هوش مصنوعی: سالها مدت زیادی گذشت که اسرار بمارخ فاش نشده بود. خوشبختانه اکنون من نیز به جمع محرمین این اسرار پیوستهام.