شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یک معشوقه می‌پردازد که کلاه دلربایی بر سر دارد. او از نیاز عاشقان به وصال آن معشوقه سخن می‌گوید و زیبایی‌های او را با گل‌ها و طبیعت تطبیق می‌دهد. معشوقه به قدری زیباست که دل هر بیننده‌ای را می‌رباید و آثار عشقش چنان عمیق است که گویی شمعی از رشک جمال او آب می‌شود. شاعر در انتها به اسرار عشق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند و از مخاطب دعوت می‌کند تا به زیبایی‌های عشق نگاهی عمیق‌تر بیندازد.
شدم صدره به زیر سنگ طفلان در جنون پنهانولیکن باز پیدا کرده ما را محنت دوران
هوش مصنوعی: به زیر سنگ کودکان گرفتار شدم، در حالت جنون پنهان ماندم، اما در نهایت درد و رنج روزگار مجدداً ما را آشکار کرد.
ببین چشم تر ما را مگو از نوح و طوفانشکه او یک بار طوفان دید و ما هر لحظه صد طوفان
هوش مصنوعی: به چشمان خیس ما نگاه کن و از قصه نوح و طوفان او سخن نگو. او فقط یک بار طوفان را تجربه کرد، اما ما هر لحظه با درد و سختیهای بسیار مواجهیم.
نبخشد دیده‌ام را نور غیر از خاک آن درگهنسازد سوز دل خاموش الا آب آن پیکان
هوش مصنوعی: چشمان من جز نور خاک آن مکان چیز دیگری را نمیبخشند و تنها آب آن پیکان است که میتواند شعله دل خاموش مرا روشن کند.
دل رنجور از خود می‌رود هر لحظه چون طفلتسلّی می‌دهندش از قدوم وی پرستاران
هوش مصنوعی: دل آشفته و دردمند هر لحظه به سوی خود می‌رود، مانند کودکی که پرستاران با آمدن خود او را آرامش میبخشند.
به جز آن پادشاه کشور دل در جهان اسرارکدامین پادشه دیدی که ملک خود کند ویران
هوش مصنوعی: جز آن پادشاهی که قلبها را فرمانروایی می‌کند، آیا در جهان پادشاهی دیگری هست که مایی که ملک و قلمرو خود را ویران کند؟