شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و حقیقت آن است. شاعر بیان می‌کند که عشق راهی پر از خطر و فداست و دل انسان در جستجوی عشق بی‌ثمر است. او به راز نهانی عشق اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه دل بی‌فایده ما می‌تواند به عشق دست یابد. همچنین، شاعر به نقص زندگی و فاصله‌ای که تا مقصد اصلی وجود دارد، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که زیبایی‌ها تنها یک تابش از عشق حقیقی‌اند. در نهایت، او دعوت می‌کند که در این دنیای خواب‌آلود بیدار شویم و از زندگی خود بهره‌برداری کنیم، چون زمان آن رسیده است که به ثمر برسیم.
از باده مغز تر کن و آن یار نغز جوتا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
هوش مصنوعی: از شراب مغز خود را خنک کن و یار دلربای خود را پیدا کن تا به یاری هم به سر و صدا و نشاط بپردازید و تا انتها در کنار هم باشید.
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکشاز لوح دل محبت اغیار رو بشو
هوش مصنوعی: بر روی تصویر ما، خطی از نفی بکش و عشق دیگران را از دل ما پاک کن.
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمارجامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
هوش مصنوعی: دوستان در حال لذتبردن از شراب هستند و در سر من اثر باده حس میشود. بیایید یک جام نوشیدنی بزنیم و به سمت چمن برویم تا عطر گلهای تازه را استشمام کنیم.
چون یاد دوست میرود اندر ملامتمای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
هوش مصنوعی: وقتی به یاد دوست می افتم و دچار خشم و آزردگی می شوم، ای مدعی، هر چیزی که می خواهی بگو و انتقاد کن.
خاصان و عامیان همه را شور او بسرترسا و پارسا همه را رو بسوی او
هوش مصنوعی: همه افراد، چه خاص و چه عام، تحت تأثیر شور و اشتیاق او هستند و به سوی او روی آوردهاند، حتی ترساها و پارساها نیز به طرف او میگرایند.
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیادر جستجوش ره سپر اسرار کو بکو
هوش مصنوعی: در کنار معابد و کلیساها، در جستجوی او باید به سراغ اسرار بروم و راهی را بیابم که به او میرسد.