شمارهٔ ۱۵۹

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال دل عاشق و مستمند است که به دنبال آب و نان، در میان حرم سَرای شاهی، خانه‌اش را خراب کرده است. او از تنهایی و فاصله از محبوبش رنج می‌برد و می‌خواهد بداند چگونه به خویش بپوشاند که نمی‌تواند صدای محبوبش را به جز ترانه‌اش بشنود. همه چیز در چشمش به تصویر محبوبش گره خورده و او تنها با نیایش و عشق به او زندگی می‌کند. در پایان، از بی‌امیدی و دلتنگی‌اش سخن می‌گوید و آرزوی دیدار یار را در دل دارد، اما می‌داند که این دیدار ممکن نیست.