شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: این شعر از عواطف پیچیده و دردهای عاشقانه حکایت دارد. شاعر در آن از معشوقش می‌خواهد که به او توجه کند و از رفتارهای سردش گلایه می‌کند. او به سختی تحمل احساساتش را دارد و از عمر گذشته و رنج‌هایی که کشیده صحبت می‌کند. شاعر به معشوق می‌گوید که زیبایی او چیزی است که نمی‌توان آن را به راحتی توصیف کرد و از روزهای سخت و اشک‌هایش می‌گوید. او همچنین از ناامیدی و میانه‌روی خود سخن می‌گوید و به شکلی ملتمسانه از محبوب می‌خواهد که او را از خود نراند و همچنان در کنار او بماند. در کل، این شعر به عمق عشق و رنج‌های ناشی از جدایی و بی‌توجهی معشوق می‌پردازد.
خوشا جانی که جانانش تو باشیخوشادردی که درمانش تو باشی
هوش مصنوعی: خوشا کسی که محبوبش تو هستی و خوشا کسی که برای دردش تو درمانی.
بباید ترک جان گفت و بسر رفتبآن راهی که پایانش تو باشی
هوش مصنوعی: انسان باید جان خود را فدای عشق کند و به مسیری برود که مقصد آن شما هستید.
نه با ایمان بود کارش نه با کفرهر آنکس کفر و ایمانش تو باشی
هوش مصنوعی: کسی که عملش نه به خاطر ایمان است و نه به خاطر کفر، در واقع سرنوشتش به تو بستگی دارد.
خرد زنجیری و دیوانهٔ شدکه خود زنجیر جنبانش تو باشی
هوش مصنوعی: فرزانگی و عقل را به زنجیر کشیدهاند و حالا دیوانهای شدهاند که تو خود باید زنجیر او را به حرکت درآوری.
بشوئی پا و سر در عشق اسرارکه شاید گوی چوگانش تو باشی
هوش مصنوعی: در عشق باید جستجو کنی و خود را پاکسازی کنی، شاید تو کسی باشی که در این بازی مرکز توجه قرار میگیری.