شمارهٔ ۳۲

هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عشق و ظهور معشوق در دل پردازد. شاعر می‌گوید که اگر دل انسان با زنگ سیاه غم و اندوه آغشته باشد، زیبایی و عکس محبوب در دلش جلوه نخواهد کرد. همچنین، اگر محبوب در چمن ندرخشد، بلبل هم نمی‌تواند زیبایی‌اش را به تصویر بکشد. نور هستی و عشق باید از چهره محبوب بتابد تا دل عاشق از دیوانگی رهایی یابد. کسی که نتواند پیر ومشرب را خدمت کند، به حقیقت نخواهد رسید. شاعر به غم‌زدگان توصیه می‌کند که داروی عشق را در دست بگیرند تا زهر غم آن‌ها را نکشد و همچنین می‌گوید که راه حقیقت و طریقت، آسودگی و عدم افزونی رنج و غم است. در نهایت، شاعر اشاره دارد که بار امانت عشق بر دوش انسان سنگینی می‌کند، اما این بار در نهایت به وحدت می‌رسد.