شمارهٔ ۲ - فی مدح الامام ابی عبدالله الصادق علیه السلام - غروی اصفهانی

نوای بلبل ز عشوۀ کل، فغان قمری ز شور سنبلگرفته از کف عنان طاقت، ربوده از دل مرا تحمل

ز طوطی طبع بالطافت، خموش بودن زهی خرافتبزن نوائی که بیم آفت، بود در این صبر و این تأمل

بزن نوائی بیاد ساقی، گهی حجازی گهی عراقیکه وقت فرصت نمانده باقی، مکن توقف مکن تعلل

ز خمّ وحدت بنوش جامی، ز جام عشرت بگیر کامیمباش در فکر ننگ و نامی، که عین خامی است این تخیّل

بساز عیشی بکوش مطرب، می دمادم بنوش مطرببدامن می فروش مطرب، بزن دمی پنجۀ توسل

بمدح آن دلبر یگانه، به نغمه ای کوش عاشقانهبِبَر ز دل غصهٔ زمانه، مکن به بنیاد غم تزلزل

ز وصف آن نازنین شمائل، به‌وَجدِ سامع برقص قائلولی ندانم که نیست مائل، به آن خط و خال و زلف و کاکل

دلی ز سودای او نیاسود، بمجمر خال او کنید دودچنانکه شد هر چه بود نابود، چه عنبر و صندل و قرنفل

تبارک الله از آن همه نو، فکنده بر مهر و ماه پرتوهزار شیرین هزار خسرو، بحلقۀ بندگیش در غلّ

بلب حدیثی ز سر مجمل، بحسن مجموعۀ مفصلبچین آن گیسوی مسلسل، فتاده هم دور و هم تسلسل

دهان او رشک چشمۀ نوش، زلال خضر اندر او فراموشنه عارضست آن نه این بنا گوش، که یک فلک ماه و یک چمن گل

بصورت آن گوهر مقدس، ظهور معنای ذات اقدسبقعر دریا نمی رسد خس، بکنه او چون رسد تعقل

بطلعت آئینۀ تجلی، ز عکس او نور عقل کلیز لیلی حسن اوست لیلی، مثال ناقص که تمثل

بروی و موی آن یگانه دلبر، جمال غیب و حجاب اکبربجلوه سر تا قدم پیمبر، در او عیان سرّ کلّ فی الکل

حقیقه الحق و الحقائق، کلام ناطق امام صادقعلوم را کاشف الدقائق، رسوم را حافظ از تبدل

صحیفۀ حکمت الهی، لطیفۀ معرفت کما هیکتاب هستی دهد گواهی، که هستی از او کند تنزل

خلیفۀ خاتم النبیین، نتیجۀ صادر نخستینسلالۀ طا و ها و یاسین، سلیل رفرف سوار و دلدل

یگانه مهر سپهر شاهی، بحکمش از ماه تا بماهیملوک را گاه عذر خواهی، بر آستانش سر تذلل

بخلوت قدس «لی مع الله»، جمال او شاهدی است دلخواهبشمع رویش خرد برد راه، که او است حق را ره توسل

حریم او مرکز دوائر، بدور آن نقطه جمله سائرمدار احسان و فیض دائر، محیط هر لطف و هر تفضل

نخست نقش کتاب لاریب، بزرگ طغرای نسخۀ غیببه صبح صادق که شق کند حبیب، فکند اندر عدم تخلخل

ز مشرق حسن او در آفاق، هزار خورشید کرده اشراقکه شد ز طاقت دل فلک طاق، زمین ببالید از این تحمل

علوم او جمله عالم آرا، عقول از درک او خیاریزبان هر خامه نیست یارا، که نفت او را کند تقبل

قلمرو معرفت بارشاد، بکلک مشگین اوست آبادمحاسن خوی او خدا داد، در او بود رتبۀ تأصل

صبا برو تا بقاب قوسین، بگو به آن شهریار کونینکسی بغیر از تو نیست در بین، که مفتقر را کند تکفل

چه کم شود از مقام شاهی، اگر کنی سوی ما نگاهیکه از نگاهی برد سیاهی، برو سفیدی کند تحول

ز گردش آسمان چه گویم، که بستۀ دام مکر اویمنه دل که راه قصیده پویم، نه طبع را حالت تغزل

چنان بدام فلک اسیرم، که عرش می لرزد از نفیرمبمستجار تو مستجیرم، در توأم قبلۀ تبتل

مگر تو ای غایه الامانی، مرا به امید خود رسانینمی‌سزد این قدر توانی، مکن از این بیشتر تغافل