فی مدح الامام ابی الحسن علی الهادی علیه السلام - غروی اصفهانی

فتاده مرغ دلم ز آشیان در این وادیکه هر کجا رود افتد بدام صیادی

بدانه ای دُر یکدانه می دهد بر بادنه گوش هوش و نه چشم بصیر نقادی

چنان اسیر هوا و هوس شدم که نپرسنه حال نغمه سرائی نه طبع وقادی

نه شمع انجمنی تا که روشنی بخشدنه شاهدی که غم از دل برد بشیادی

دلا دل از همه بر گیر و خلوتی به پذیرمدار از همه عالم امید امدادی

مگر ز قبلۀ حاجات و کعبۀ مقصودملاذ حاضر و بادی علیّ الهادی

محیط کون و مکان نقطۀ بصیر وجودمدار عالم امکان مجرد و مادی

شها تو شاهد میقات لی مع اللهیتو شمع جمع شبستان ملک ایجادی

صحیفۀ ملکوتی و نسخۀ لاهوتولیّ عرصۀ ناسوت بهر ارشادی

نه ممکنی و نه واجب چه واحد بمثلکه هم برون ز عدد هم قوام اعدادی

مقام باطن ذات تو قاب قوسین استبظاهر ارچه در این خاکدان اجسادی

کشیدی از متوکل شدائدی که بدهرندیده دیدۀ گردون ز هیچ شدادی

گهی به برکۀ درندگان گهی زندانگهی به بزم می و ساز باغی عادی

تو شاه یکه سواران دشت توحیدیاگر پیاده روان در رکاب الحادی

ز سوز زهر و بلاهای دهر جان تو سوختکه بر طریقۀ آباء و رسم اجدادی