شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جذابیت محبوبش صحبت می‌کند و به شدت به او وابسته است. او خود را دیوانه عشق می‌داند و می‌گوید که اگر محبوبش را ببیند، تمام حکمت‌ها و دانش‌ها برایش بی‌معنا می‌شود. شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز او هیچ چیز دیگری نمی‌بیند. او خود را در جستجوی راهی برای بهتر شدن اخلاقش در برابران محبت محبوبش می‌داند و در نهایت، با وجود نیازمندی و فقر، به این عشق فخر می‌کند و به شدت مشتاق است.
در عشق تو شهرۀ آفاقمدیوانۀ حلقۀ عشاقم
هوش مصنوعی: در عشق تو مشهور و شناختهشدهام و دیوانهی جمع عاشقان هستم.
گر جلوه کنی ز رواق دلمبیزار از حکمت اشراقم
هوش مصنوعی: اگر خود را در دل من نمایان کنی، از حکمت نورانی که به آن معتقدم، بیزارم.
از قید هوی گر باز شومشهباز اریکۀ اطلاقم
هوش مصنوعی: اگر از قید خواستهها و احساسات دنیوی رهایی یابم، مانند پرندهای آزاد و بلندپرواز میشوم که به آسمانهای بینهایت پرواز می‌کند.
جز خال و خط تو نمی بینمطغرای صحیفۀ اوراقم
هوش مصنوعی: جز آثار و نشانههای تو، چیز دیگری در نوشتههایم نمیبینم.
از خلق کریم تو می طلبمراهی بمکارم اخلاقم
هوش مصنوعی: از بزرگواری تو خواهش میکنم که راهی به من نشان دهی تا رفتارهای ناپسند خود را اصلاح کنم.
در حسن ترا چون جفتی نیستالبته ز طاقت من طاقم
هوش مصنوعی: در زیبایی تو هیچ کس شبیه و همتایی وجود ندارد، بنابراین من از قدرت و توانم خارج شدهام.
سرگشتۀ کوی توام، چه کنمبا این هوس دل مشتاقم
هوش مصنوعی: من در کوی تو گمگشتهام و نمیدانم با این اشتیاق دل که دارم، چه باید بکنم.
ای فاقه و فقر تو مایۀ فخرمن مفتقرم من مشتاقم
هوش مصنوعی: ای فقر تو مایهٔ افتخار من است؛ من در حالتی هستم که به تو وابستهام و به تو علاقه دارم.