شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق و فراق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که چشمی که عشق را نمی‌بیند، از لؤلؤ (مروارید) هم کم‌ارزش‌تر است. کسانی که غم معشوق را در دل دارند، دیگر غم‌های دنیا برایشان بی‌اهمیت می‌شود. دل‌هایی که به یاد معشوق صفا می‌یابند، خوشبخت هستند و با او تجلی می‌کنند. هر کس که در کنار معشوق باشد، به لحظه‌ای که جان تازه‌ای می‌یابد، نزدیک‌تر است. فدای وجود معشوق شدن و دیدن جام عشق، افراد را از ناکامی‌ها رها می‌سازد. در نهایت، شاعر به خودبینی و دوری از طهارت اشاره می‌کند و می‌گوید که این بی‌خبران از عشق، در دل خود بت‌هایی دارند که آن‌ها را از حقیقت دور می‌کند.
چشمی که ز عشق نمی دارداز لؤلؤ تر چه کمی دارد
هوش مصنوعی: چشمی که به عشق نگاهی ندارد، چه اهمیتی دارد که از مروارید ساخته شده باشد یا نه.
هر کس که غم تو بسینه گرفتدیگر بجهان چه غمی دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که غم تو را در دلش حمل کند، دیگر در این دنیا چه ناراحتیای میتواند داشته باشد؟
آن دل که ز یاد تو یافت صفاخوشباد که جام جمی دارد
هوش مصنوعی: دلی که به یاد تو آرامش پیدا کرده، خوش به حالش که مانند جام جمی سرشار از زیبایی و نعمت است.
با لعل تو هر که بود همدمهر لحظه مسیح دمی دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که با لبهای سرخ تو باشد، در هر لحظه مانند مسیح روحی تازه و زندگیبخش دارد.
هر کس که فدای وجود تو شددر ملک عدم قدمی دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که جان خود را فدای تو کند، در دنیا و عالم وجود جایگاهی دارد.
آن کس که: جام تو کامی دیدناکامی خویش همی دارد
هوش مصنوعی: کسی که طعم شیرینی موفقیت تو را چشیده، در عین حال ناکامیهای خود را نیز احساس می‌کند.
خودبین ز طهارت محرومستدر کعبۀ دل صنمی دارد
هوش مصنوعی: کسی که فقط به خود مینگرد و خود را در نظر میگیرد، از پاکی و خلوص دور مانده است و در دلش دوست و جاذبهای دارد که او را به سمت حقیقت و محبت میکشاند.
این طرفه حدیث از مفقر استکز لوح قدم رقمی دارد
هوش مصنوعی: این داستان جالب از فردی فقیر است که بر روی لوحی قدیمی نشانی دارد.