شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و اندوه درباره از دست دادن ارزش‌های واقعی و روحی اشاره دارد. شاعر به نقد وابستگی‌های دنیوی و مادی می‌پردازد و از فراموشی عشق حقیقی، که به یوسف عشق تعبیر شده، سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که نشستن بر پای دیو طبیعت و غفلت از روح، انسان را از حقیقت دور می‌کند و حتی بهترین داروها نمی‌توانند درمان‌گر دردهای عمیق روحی باشند. شاعر در انتها تأکید می‌کند که برای رسیدن به حقیقت، باید با صداقت و صفا موفقیت‌های ظاهری را کنار بگذاریم و آنچه را که اهمیت دارد بر دل بنویسیم.
افسوس که گوهر نفس نفیساز کف دادی بمتاع خسیس
هوش مصنوعی: ای کاش که تو ارزش واقعی وجود خود را از دست ندادی و آن را به چیزهای بیارزش نفروختی.
از یوسف عشق گذشته به هیچبا گرگ هوی همراز و انیس
هوش مصنوعی: عشق یوسف را فراموش کردهام و هیچ چیز دیگری برایم اهمیتی ندارد، حتی اگر با گرگ هوس همدم و همراه شوم.
بستی ز بساط سلیمان چشمبا دیو طبیعت گشته جلیس
هوش مصنوعی: چشم تو از زیباییهای سلیمان فاصله گرفته و به تعامل با طبیعتی دیوگونه و خالی از زیبایی رو آورده است.
دردی که تر است دوا نکندصد جالینوس و ارسطالیس
هوش مصنوعی: دردی که تازه و جدید است، هیچ دارویی از بهترین پزشکان هم درمانش نمیکند.
از بحث و نظر سودی نبریهرچند کنی عمری تدریس
هوش مصنوعی: اگر در بحث و نظر فایدهای به دست نیاوری، حتی اگر سالها تدریس کرده باشی، درواقع چیزی به دست نیاوردهای.
با صدق و صفا پیوند بکنزن تیشه به بیخ و بن تلبیس
هوش مصنوعی: با صداقت و خلوص، ارتباط برقرار کن تا بتوانی ریشهی فریب و نیرنگ را قطع کنی.
از مفتقر این رقم کافیبر لوح دل صافی بنویس
هوش مصنوعی: از شخصی نیازمند، این مقدار کافی است که بر دل پاک خود بنویسد.