شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر عمیق عشق و زیبایی معشوق بر زندگی‌اش صحبت می‌کند. او می‌گوید که زیبایی چشمان معشوق همچون برقی است که آتش در وجود او روشن کرده و باعث فتنه‌ای شده که زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده است. شاعر به شدت تحت تأثیر زلف‌های معشوق قرار گرفته و تلاش می‌کند به او نزدیک شود، اما در این مسیر با موانع و بی‌لطفی مواجه می‌شود. در نهایت، او به تمجید از زیبایی معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق او را به شدت مجروح کرده است.
برقی از غمزۀ مستی زدآتش در خرمن هستی زد
هوش مصنوعی: یک شعله از زیبایی و جذابیت ناشی از مستی، آتشی در وجود و زندگی من افروخت.
تا فتنۀ آن رخ جلوه نمودبنیاد مرا چه شکستی زد
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی او ظاهر شد، بنیاد وجود من را به شدت متزلزل کرد و شکستی عمیق بر من وارد آورد.
هندوی دو زلفش آشوبیدر جان یگانه پرستی زد
هوش مصنوعی: دو زلف معشوقهای هندو باعث ایجاد شور و هیجان در روح و جان فردی که یگانهپرست است، شده است.
رفتم که ببوسم پایش رااز بی لطفی سر دستی زد
هوش مصنوعی: من تصمیم گرفتم که پای او را ببوسم، اما به خاطر کملطفیاش، دستی به من زده شد.
بالای بلندش را نازمکز ناز قدم بر پستی زد
هوش مصنوعی: من به زیبایی و لوندی او مینگرم که با ناز و کرشمهاش، از ارتفاعی که دارد، بر پایینترین جایگاه پا میگذارد.
صد همچو مفتقر خود راتیری بفکند و بشستی زد
هوش مصنوعی: یک نفر که به شدت نیازمند است، خود را به مانند تیر به زمین میکوبد و دچار ناامیدی می‌شود.