شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که تمام مشکلات و رنج‌های او به خاطر دوری معشوق است. خماری و بی‌تابی او ناشی از زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی گاه درمانی ندارد و در سختی‌ها، عشق به معشوق می‌تواند تنها سلوک روحی او باشد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که از او دور نشود، زیرا وجود او نور و روشنی دل شاعر است و او در کمال فقر روحانی، تنها به محبت و رحمت معشوق نیاز دارد.
هرچه آید بسر ما همه از دوری تو استبانگ رسوائی من نیز ز مستوری تو است
هوش مصنوعی: هرچه بر سر ما میآید، همه به خاطر دوری توست و صدای رسوایی من نیز ناشی از پنهانکاری توست.
این خماری که مرا بر سر سودا زده استنشئه غمزۀ آن نرگس مخموری تو است
هوش مصنوعی: این گیجی و حالتی که من را به فکر و جنون انداخته، نتیجهٔ جذابیت چشمهای زیبا و خاص تو است.
عاشق سیب ز نخ را نبود درمانیور بود بادۀ رمانی انگوری تو است
هوش مصنوعی: عاشق سیب از آنجا که در میوههای غیرفراگیر دسترسی ندارد، در رنج و درد به سر میبرد. اگرچه، در شراب موجود در داستانهای عاشقانه، آرامش و خوشی یافت میشود.
بلبل نطق مرا تا بدم نفخۀ صورهوس زمزمه بر شاخ گل سوری تو است
هوش مصنوعی: بلبل سخنسرای من تا زمانی که در نفخۀ صور دمیده شود، فقط می‌خواهد بر روی گل سرخ تو زمزمه کند.
رنج رنجور ترا گنج محبت ز پی استنه عجب گر دل من عاشق رنجوری تو است
هوش مصنوعی: این شعر بیان می‌کند که محبت و عشق به کسانی که در رنج و درد هستند، به نوعی گنج و ارزشمند است. بنابراین، جای تعجب نیست که دل من عاشق کسی باشد که خود در رنج و مصیبت است.
رو مگردان ز من تیره دل ای چشمۀ نورکه مرا روشنی دل ز رخ نوری تو است
هوش مصنوعی: ای چشمه نور، رویت را از من برنگردان که روشنایی دل من از نورت است.
مفتقر ما همه آلایش پیدا و نهانطالب مرحمت معنوی و صوری تو است
هوش مصنوعی: ما به خاطر فقر و نیاز خود، هم به طور ظاهری و هم به طور باطن، به رحمت و لطف تو محتاج و خواستاریم.