شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دوری معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که اگر محبوبش به او توجه نکند، عشقش به مانند شمعی سوزان می‌شود. دل او از نبود معشوق می‌سوزد و امیدی به وصال ندارد. شاعر مدت‌هاست که در انتظار عشق و زیبایی محبوبش است و از اینکه همچنان نیازمند اوست، گله‌مند است. او محبوبش را همچون یک قهرمان در عرصه زیبایی می‌بیند و نگران است که در مسیر عشقش کسی نتواند او را دنبال کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی اگر جانش را در راه معشوق نثار کند، از شوق به او اوج می‌گیرد.
آن یار لاله رو گر ما را نمی نوازدسهلست، از چه ما را چون شمع می گدازد
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق زیبای ما به ما محبت نکند، اشکالی ندارد؛ اما چرا ما مثل شمع در آتش عشق او بیتاب و ذوب میشویم؟
دل آب شد ز هجرش دیگر چسان بسوزدامید وصل او نیست تا با غمش بسازد
هوش مصنوعی: دل از درد جدایی او به شدت رنج میکشد و هیچ راستی برای انتظار رسیدن به او باقی نمانده است، تا بتواند با غمهایش کنار بیاید.
عمریست در نیازم در پای سرو نازمتا کی نیاز آرم تا چند او بنازد
هوش مصنوعی: سالهاست که به عشق و زیبایی یار نیازمندم، اما نمیدانم تا کی باید این نیاز را نشان دهم و او تا چند مدت میخواهد خود را زیبا نشان دهد.
غیر از نیازمندی از بندان نشایدجانا تو نازنینی ناز از تو می برازد
هوش مصنوعی: جز نیازمندی چیزی از ما نمیخواهد، ای دوست؛ تو با ناز و کرشمهات باعث میشوی که دلها از عشق تو بیتاب شوند.
ای یکه تاز میدان در عرصۀ ملاحتآهسته تا که عاش جان در رهت ببازد
هوش مصنوعی: ای کسی که در زیبایی حرف اول را میزنی، آرام باش تا اینکه عاشق جانش را در راه تو فدای عشق کند.
ترسم ز گرد راهت هم کس نشان نیابدور چون سمند گردون اندر پیت بتازد
هوش مصنوعی: نگرانم که کسی نتواند نشانهای از راه تو پیدا کند، اما اگر اسب آسمان به سوی تو بتازد.
گر مفتقر دهد جان در پای نازنینتسر تا به اوج کیوان از شوق بر فرازد
هوش مصنوعی: اگر کسی با وجود نیاز و فقر، جان خود را در راه محبوبش فدای کند، از شوق و عشق به او تا اوج آسمانها بالا خواهد رفت.