شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی به عشق و وابستگی عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر در آن به توصیف احساسات خود، گرایش‌ها و آسیب‌پذیری‌های ناشی از عشق می‌پردازد. او معشوق را به عنوان مرکز دایره‌ای از عشق و جذابیت معرفی می‌کند و بیان می‌کند که در این دایره، همه معشوق را می‌پرستند و از لذت‌های عشق سیراب می‌شوند. همچنین، شاعر از قید و بندهایی که جامعه و واعظان بر سر عشق می‌گذارند گلایه می‌کند و تأکید می‌کند که عشق او فراتر از نصیحت‌ها و ملامت‌هاست و در عین حال از غم و دردهای ناشی از آن نیز نمی‌تواند فرار کند. او می‌گوید که اگرچه گرفتار عشق است، اما این عشق به او زندگی و شور می‌بخشد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید به درد و رنج دلدادگان بی‌توجهی کرد، چرا که در عمق این رنج‌ها آتش عشق نهفته است.
نقطۀ خال لبت مرکز و ما پرگاریمهمه سرگشته در آن دائرۀ رخساریم
هوش مصنوعی: نقطۀ سیاه لب تو مرکز توجه ماست و ما مانند پرگار هستیم که دور آن میچرخیم. همه ما در دایرۀ چهرۀ تو گم شدهایم.
خضر سرچشمۀ نوشیم و چنان می نوشیمکه دو صد ملک سکندر بجوی نشماریم
هوش مصنوعی: ما از سرچشمهای ناب و شیرین مینوشیم و آنچنان غرق لذت میشویم که حتی دو صد پادشاه همچون سکندر را نیز در جستجوی خود نمیبینیم.
آبرو را نفروشیم به یک جرعۀ میزانکه از ساغر ابروی تو ما سرشاریم
هوش مصنوعی: آبروی خود را به خاطر یک جرعه شراب نفروشیم، چون ما از چشم و ابروی تو به وفور و سرشار هستیم.
ما که با طرۀ زلف تو در آویخته ایمگر بگویند عجب نیست که ما طراریم
هوش مصنوعی: ما که درگیر زیبایی و جذابیت زلف تو هستیم، اگر بگویند که ما گرفتار و شیدای تو هستیم، جای تعجبی ندارد.
در گلستان حقائق که خرد خاموش استبلبل نغمه گر و طوطی خوش گفتاریم
هوش مصنوعی: در باغ حقیقتهایی که عقل در آن ساکت است، ما مانند بلبل آوازخوان و طوطی سخنور هستیم.
به هوای گل رخسار تو زاریم و نزارمرغ زاریم و ز گلزار جهان بیزاریم
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره تو دلتنگیم و از پرندگان بیخبر، و از گلزار دنیا خستهایم.
گرچه زان غمزۀ مستانه خرابیم ولیلاله سیان داغ و چه نرگس همه شب بیداریم
هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر آن نگاه فریبنده و جذاب درهم و برهم شدهایم، اما همچنان شاداب و سرزنده در شب بیدار هستیم، همانطور که لالهها و نرگسها در شب و روز زندهاند.
واعظا پند مده دام منه در ره ماما که در پند تو جز بند نمی پنداریم
هوش مصنوعی: ای واعظ، نصیحت نکن، زیرا که ما در راه خود، تو را فقط مایهی محدودیت میدانیم و از نصایح تو چیزی جز زنجیر نمیفهمیم.
ای ملامت گر از اسرار قدر بیخبریکه دچار غم عشقیم ولی ناچاریم
هوش مصنوعی: اگر تو از رازهای ارزش و اهمیت عشق بیخبری و ما را محکوم به ملامت میکنی، باید بدانی که ما در درد و غم عشق گرفتاریم ولی چارهای نداریم.
حذر از آه دل مفتقر غمزده کنزانکه در طور غمش نخلۀ آتشباریم
هوش مصنوعی: مواظب باش که دلِ بیپناه و غمزدهام از غم عشق آه میکشد، زیرا در عمق اندوهش، ما همچون نخلهای مشتعل هستیم.