شمارهٔ ۹۵ - غروی اصفهانی

ترسم آنست که ترسائی روی تو شومیا که هندوی بت خال نکوی تو شوم

به هوای سر کوی تو به بندم زناریا که آشفته تر از طرۀ موی تو شوم

ترک ناموس کنم دست به ناقوس زنمبکنشت آیم و زانسوی به سوی تو شوم

یا شوم رند و انا الحق به حقیقت گویمیا هیاهو کنم و بندۀ هوی تو شوم

بیم بیماری آن نرگس بیمارم هستای خوش آنروز که قربانی کوی تو شوم

ترک من؟ ترک جفا کن، ز من آموز وفاورنه از کف بدهم خوی و بخوی تو شوم

من نه آن بلبل زارم که پس از بار فراققانع از لالۀ روی تو ببوی تو شوم

من که خمخانه و میخانه بیکباره کشمکی دگر مست صراحی و سبوی تو شوم

جویباری ز سرشک مژه دارم به کنارحاش لله که به سیر لب جوی تو شوم

مفتقر واله و سرگشتۀ کوی تو شدتا به کی در خم چوگان تو تو کوی تو شوم