شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات دلگمگین شاعر است که به خاطر فاصله گرفتن از حقیقت و طبیعت دچار سرگشتگی و پریشانی شده است. او به زندان تن گرفتار شده و از اتحاد با عشق الهی جدا افتاده است. شاعر خود را ناتوان و بی‌خبر از حال خود توصیف می‌کند و در قفس تن به سر می‌برد، در حالی که دلش خواهانی عرش و علو دارد. حسرتی به جانش افتاده و غمی عمیق را تجربه می‌کند، در حالی که به یاد معشوق و شیرینی عشق، زندگی را جستجو می‌کند. در نهایت، او به فقر و نیاز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از این وضع رنج می‌برد.
ز اقلیم حقیقت تا طبیعت رخت بر بستمچنان سرگشتگی دیدم که گم شد رشته از دستم
هوش مصنوعی: از دنیای حقیقت جدا شدم و به دنیای طبیعت آمدم. در این مسیر، چنان دچار سردرگمی شدم که دیگر نتوانستم کنترل افکار و احساساتم را در دست بگیرم.
به زندان تن و بند زن و فرزند افتادمبه آرامی نخفتم شب، به روز آسوده ننشستم
هوش مصنوعی: به خاطر بند و رنج جسم و مسئولیتهای خانوادگی، در سکوت و بیخبری شب را گذراندم و در روز هم نتوانستم به آرامش برسم.
شدم آواره از گلزار وحدت با دلی پر خونچه گویم از که بگسستم ندانم با که پیوستم
هوش مصنوعی: من از باغ آشتی دور افتادهام و با دل پر از درد، نمیدانم که با چه کسی جدا شدم و به چه کسی پیوستم.
نه هشیارم که یابم بهره ای از صحبت شیریننه از شور شراب عشق، لیلای ازل مستم
هوش مصنوعی: نه در حالتی هستم که بتوانم از گفتار شیرین بهرهمند شوم و نه از شوق نوشیدن شراب عشق. من در مستی و سرگشتگی از عشق با لیلای ازل به سر میبرم.
منم طوطی و با زاغ و زغن در یک قفس رفتممنم دستان ولیکن با غراب البین همدستم
هوش مصنوعی: من همانند طوطیای هستم که در یک قفس با زاغ و زغن زندگی میکنم. هرچند من زیبا و خوشصدا هستم، اما ناچارم با غراب و زاغ که نماد تیرگی و بدی هستند، همنشینی کنم.
همای عرش پیما بودم و از طالع وارونکنون همراز باز آز در این منزل پستم
هوش مصنوعی: من در اوج و بلندی همانند همای آسمان بودم، اما حالا به دلیل بدبیاری و سرنوشت نادرست، در این مکان پایین و حقیر گرفتار آمدهام.
نگارا گر پر و بال مرا خستیّ و بشکستیولی عهد مودت را من بشکسته نشکستم
هوش مصنوعی: عزیزم، اگرچه تو بال و پر مرا آسیب زدی و شکستیدی، اما من هرگز عهد و دوستیام را نسبت به تو شکسته نخواهم کرد.
چه دریای غمت دیدم وداع جسم و جان گفتمچه جویای لبت گشتم ز جوی زندگی جستم
هوش مصنوعی: من غم تو را مانند دریایی عمیق احساس کردم و وقتی که به جدایی جسم و جان فکر کردم، از خودم پرسیدم که چقدر برای لبهای تو دلتنگ و مشتاق بودهام، انگار که از جوی زندگی فرار کردهام.
نگارا مفتقر را نیست کن چندانکه بتوانیبه جرم آنکه پندارد که من با هستیت هستم
هوش مصنوعی: ای محبوب، به این شخص نیازمند کمک نکن، چرا که او به اشتباه فکر می‌کند که وجود من وابسته به وجود توست.