شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر از چهره و ناز و غمزه‌های معشوق می‌گوید که شمع شب را می‌افروزد و دل عاشقان را می‌سوزاند. او به زیبایی موها و رخسار معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این زیبایی باعث خوشی و فرح در زندگی‌اش شده است. شاعر آرزوی وصال معشوق را دارد و می‌گوید که لطف او هرچند باعث گستاخی‌اش شده، اما این موضوع برایش خوشایند است. در نهایت، شاعر با اشاره به عشقش و محنت‌هایی که در این راه می‌کشد، عشق را به عنوان تجربه‌ای شیرین و دلچسب توصیف می‌کند.
چهره ات شمع شب افروزی خوش استغمزه ات تیر جگردوزی خوش است
هوش مصنوعی: چهره زیبایت مانند شمعی در تاریکی شب میدرخشد و نگاه پر از ناز و فریب تو مانند داسی است که دلها را میبرد.
طره مشگین رخسارت بهملیلة القدری و نوروزی خوش است
هوش مصنوعی: موهای مشکی و زیبا تو، شبی همچون لیلة القدر و روز نوروز را به یاد میآورد.
از خیال روی و فکر موی توسال و مه ما را شب و روزی خوش است
هوش مصنوعی: به خاطر یاد و تصور چهره و موهای تو، روزها و شبهای ما پر از خوشی و شگفتی است.
همچو شمع از آتش سودای توعاشقان را گریه و سوزی خوش است
هوش مصنوعی: عاشقان همچون شمع، از آتش عشق تو درد و غم را حس میکنند و این گریه و سوز برایشان لذتبخش است.
من وصالت آرزو دارم ولیکیارئی از بخت فیروزی خوش است
هوش مصنوعی: من آرزوی وصال و نزدیکی به تو را دارم، اما داشتن یاری از بخت خوب نیز بسیار لذتبخش است.
لطف تو آموخت گستاخی مراراستی لطفت بدآموزی خوش است
هوش مصنوعی: محبت و مهربانی تو به من جرأت و جسارت داد و صداقت و خوبیات هم باعث شد که این درس بدی را یاد بگیرم.
نازنینا در ره عشقت حسینپر نیازی محنت اندوزی خوش است
هوش مصنوعی: دلبر من، در مسیر عشق تو، حسین پر از نیازها و مشکلات، تحمل دشواریها خوشایند است.