شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از سوز و گداز عشق و فراق می‌نالد. او می‌گوید که جانش به خاطر دوری معشوق می‌سوزد و بی‌معشوق دیگر هیچ آرامش و صبری ندارد. عشقش هر چیزی را می‌سوزاند و حتی آهی که می‌کشد از درد درونش نیز آتش می‌گیرد. او از نشانه‌ای از معشوق حسرت می‌خورد و می‌گوید که قلب دوست هم باید از درد او بسوزد. در نهایت به یادآوری معشوقی می‌پردازد که چون عود سوخته است و به تصویر کشیدن اشک حسین به عنوان آتش سوزان اشاره می‌کند که همه چیز را می‌سوزاند.
جان من بی رخ تو جانم سوختتو روان گشتی و روانم سوخت
هوش مصنوعی: عشق من بدون حضور تو جانم را به تنگ آورده است، تو که از کنار من رفتهای، به سفر خود ادامه دادی و من همچنان در آتش عشق تو میسوزم.
بی تو دل را قرار و صبر نماندکاتش عشقت این و آنم سوخت
هوش مصنوعی: بدون تو، دل آرامش و صبری ندارد؛ آتش عشقت مرا می‌سوزاند.
گفتم آهی کشم ز سوز جگرآه کز آتش زبانم سوخت
هوش مصنوعی: گفتم از شدت ناراحتی نفسی عمیق بکشم، اما افسوس که آتش درد و رنج در دل و زبانم مرا سوزانده است.
یک نشان از تو نا شده پیداشوق هم نام و هم نشانم سوخت
هوش مصنوعی: با دیدن یک علامت از تو، شور و شوقی در من ایجاد شد که نام و نشانی مشترک با تو دارد و این احساس باعث شد که دلم بسوزد.
چون نسوزد ز آه من دل دوستکه دل دشمن از فغانم سوخت
هوش مصنوعی: اگر دل دوست از درد و آه من آسیب نبیند، دل دشمن به خاطر زجر و فریاد من خواهد سوخت.
آه کان ماه مهربان عمریساخت چون عود و ناگهانم سوخت
هوش مصنوعی: اه ای ماه مهربان، تو با زیبایی و لطافت خود عمری را مانند عود سوزاندی، اما ناگهان همه چیز به پایان رسید و من به شدت آسیب دیدم.
آتشی بود آب چشم حسینکه از او جمله خان و مانم سوخت
هوش مصنوعی: آب چشم حسین مانند آتشی بود که باعث سوختن تمام دار و ندارم شد.