شمارهٔ ۷۰

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق و وفاداری است. شاعر از عاشقان می‌خواهد که جان و دل خود را به معشوق داده و هر آنچه دارند به یار وفادار تقدیم کنند. او به زیبایی‌های زندگی و بهشت اشاره کرده و می‌گوید که قطرات زندگی همچون در و گهرند که از دریاچه معرفت ناشی می‌شوند. شاعر درباره فنا و از بین رفتن زندگانی موهومی سخن می‌گوید و از دوستداران می‌خواهد تا به وحدت و حقیقت اقرار کنند. او همچنین به باده‌نوشی و سرخوشی در میکده عشق دعوت می‌کند و می‌گوید که باید از جمال ساقی لذت برد و باده را با هشیاری به دیگران منتقل کرد. در نهایت شاعری از دوستداران می‌خواهد که حسین، به عنوان نماد اخلاص، را در میکده ارج نهند.