شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و علاقه عمیق به محبوب است. شاعر به زیبایی و جذبه محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که کسی که دل به تو بدهد، همواره در شادی و غم با تو پیوند خواهد داشت. او می‌گوید که محبت به تو سبب سجده و عبادت است و هیچ چیزی نمی‌تواند دل عاشق را به بهشت و طوبی سوق دهد، چون تنها هوا و آرزوی تو در دل اوست. همچنین اشاره به سوز و شمع دارد که در صورت بروز غم، سوزانده می‌شود و در انتها به عشق و سرمایه این آرزوها از زلف محبوب پرداخته می‌شود.
خرم دل آن کس که تمنای تو داردشادی کسی کو غم سودای تو دارد
هوش مصنوعی: کسی که به یاد توست و آرزوی تو را در دل دارد، دلشاد و خوشبخت است. و کسی که در اندیشه تو غمگین است، درد و رنجش نشانهای از عشق اوست.
تا حشر بود سجده گه اهل محبتجائی که نشانی ز کف پای تو دارد
هوش مصنوعی: تا روز قیامت، محل سجدهی اهل محبت همان جایی است که نشانی از پاهای تو دارد.
شاید که ز خورشید فلک دیده بدوزدهر کس که نظر در رخ زیبای تو دارد
هوش مصنوعی: شاید آن کسی که به چهره زیبای تو نگاه می‌کند، چشمانش تحت تأثیر نور خورشید قرار بگیرد و مانند پرواز کند.
هرگز بسوی طوبی و جنت نکند میلآن دل که هوای قد رعنای تو دارد
هوش مصنوعی: دل کسی که به زیبایی قد تو عشق ورزیده، هرگز به سمت درخت طوبی و بهشت تمایل نخواهد داشت.
اصلا نکند جانب فردوس نگاهیهر دیده که امکان تماشای تو دارد
هوش مصنوعی: اگر کسی به بهشت هم نگاهی بیندازد، هیچ گاه دیدن تو را فراموش نکند.
پروانه صفت گر تو بسوزی ز غم دلآن شمع شب افروز چه پروای تو دارد
هوش مصنوعی: اگر تو به خاطر غم دلت، مانند پروانه بسوزی، آن شمعی که تاریکی را روشن می‌کند، اصلاً نگران تو نیست.
ای دوست حسین این همه سرمایه سودااز سلسله زلف سمن سای تو دارد
هوش مصنوعی: ای دوست حسین، این تمام دارایی عشق و محبت به خاطر زلفهای توست که همچون عطر سمن است.