شمارهٔ ۱۶۳ - حسین خوارزمی

بی تو چون طره تو حال مشوش دارمهمچو زلف تو وطن بر سر آتش دارم

بشکر خنده شیرین لب میگون بگشاکه هوای شکر و باده بی غش دارم

پای بر فرق فلک می نهم از روی شرفتا که از خاک سر کوی تو مفرش دارم

گر چو مجنون بجنون شهره شهرم چه عجبزانکه سودای تو ای لیلی مهوش دارم

ای جفا کیش ز آه دلم اندیش که منتیر آهی نه که از ناوک ارمش دارم

روز و شب در هوس نقش گل رخسارتخانه دیده بگلگونه منقش دارم

محنت و رنج و عنا و غم و اندوه و بلاسود و سرمایه ز سودای تو هر شش دارم

شده ام همدم جمعی که پریشان حالندهمچو زلف تو از آنحال مشوش دارم

من بیاری دهان و لب قندت چو حسینشعر شیرین روان پرور دلکش دارم