غزل شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عاطفی است. شاعر بیان می‌کند که عشق و درد ناشی از آن بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی‌اش است. او به این باور رسیده که عشق به معبودش، جان او را تشکیل می‌دهد و بدون آن، زندگی‌اش بی‌معناست. شاعر همچنین به چالش‌هایی که در مسیر عشق با آن‌ها مواجه شده، اشاره می‌کند و تأکید دارد که در مواجهه با مشکلات، عشق تنها راه نجات اوست. در نهایت، او با اشاره به جایگاه خود در جمع اهل دین و نسبتش با عشق، نشان می‌دهد که این عشق او را از دیگران متمایز می‌کند.
عاشقی و بی نوایی کار ماستکار کار ماست چون او یار ماست
هوش مصنوعی: عاشق بودن و بیپناهی، شغل و وظیفه ماست، چون او دوست ماست.
تا بود عشقت میان جان ماجان ما در پیش ما ایثار ماست
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق تو در دل ما وجود دارد، جان ما در مقابل ماست و فدای تو خواهد شد.
جان ما زان است جان ، کو جان ماستجان ما بی فخر عشقش عار ماست
هوش مصنوعی: زندگی ما به عشق او وابسته است و آنجا که جان او وجود دارد، جان ما نیز نفس میکشد. در واقع، وجود ما بدون عشق او بیمعنا و شرمآور است.
عشق او آسان همی پنداشتمسد ما در راه ما پندار ماست
هوش مصنوعی: عشق او را ساده میدیدم، ولی اکنون میفهمم که موانع در مسیر ما ناشی از تصورات خودمان است.
کار ما چون شد ز دست ما کنونهرچه درد و دردی است آن کار ماست
هوش مصنوعی: در حال حاضر، هر چیزی که در درد و رنج میبینیم، نتیجه کارهایی است که خودمان انجام دادهایم و دیگر تسلطی بر آن نداریم.
بوده عمری در میان اهل دینوین زمان تسبیح ما زنار ماست
هوش مصنوعی: سالها در جمع افراد مذهبی و دیندار بودهام و اکنون تسبیح من به زنجیر و سمبلهای دیگری تغییر کرده است.
چون به مسجد یک زمان حاضر نه‌ایمنیست این مسجد که این خمار ماست
هوش مصنوعی: وقتی مدتی در مسجد حاضر نمیشویم، اینجا دیگر مسجد نیست و مکان ما به خاطر حالت مستیمان میباشد.
کیست چون عطار در خمار عشقکین زمان در درد دردی خوار ماست
هوش مصنوعی: چه کسی مانند عطار در شوروحال عشق است؟ این زمان، برای ما که در درد و رنج قرار داریم، بسیار سخت و نامناسب است.