غزل شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره مفهوم عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق واقعی نیاز به بخشش و فداکردن دارد و به تفاوت‌های اجتماعی (سلطانی و گدایی) وابسته نیست. اگر کسی از عشق واقعی دور باشد، هیچ آشنایی با عشق نخواهد داشت. عشق، درد و رنج را به همراه دارد و افراد عشاق نمی‌توانند از چنگال عشق رهایی یابند. در نهایت، عشق تنها به لذت و شادی می‌انجامد و تمام گفته‌های عطار در مورد عشق حقیقتاً به عطا و بخشش مربوط است.
عشق جز بخشش خدایی نیستاین به سلطانی و گدایی نیست
هوش مصنوعی: عشق تنها نوعی از بخشش است که به ویژگیهای الهی مربوط میشود و هیچ ارتباطی به مقام و وضعیت اجتماعی انسانها ندارد.
هر که او برنخیزد از سَرِ سَرعشق را با وی آشنایی نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که از عشق و شور و شوق به سوی دوست برنخیزد، به راستی نمیتواند با معنای عشق آشنا شود.
عشق وقف است بر دلِ پُردردوقف در شرع ما بهایی نیست
"بهایی" به معنی "فروشی" است. عشق را، که وقفِ دل است، نمیتوان فروخت.
هر که را بازِ عشق صید کندبازش از چنگ او رهایی نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که به دام عشق بیفتد، دیگر نمیتواند از دست آن رهایی یابد.
کار آن کس که عاشقی ورزدبه جز از عین بی‌نوایی نیست
هوش مصنوعی: کسی که در عشق ورزیدن مشغول است، جز احساس فقر و کمبود چیزی به دست نمیآورد.
چون رسیدم به نزد آن معشوقکار جز عیش و دلگشایی نیست
هوش مصنوعی: وقتی به کنار آن محبوب رسیدم، دیگر هیچ کاری جز خوشی و شادمانی وجود ندارد.
هرچه عطار گوید از سَرِ عشقبه یقین دان که جز عطایی نیست
هوش مصنوعی: هر چه عطار درباره عشق میگوید، مطمئن باش که در نهایت تنها یک هدیه و هدایت از جانب اوست و بیشتر از این چیزی نیست.