غزل شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: این شعر از عطار نیشابوری به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و از عشق و آرزوهای عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر به توصیف چهره و موی معشوق می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی او باعث پر شدن همه جا از گفت‌وگو شده است. او با عشق به پای معشوق افتاده و بر خاک کوی او سر نهاده است. تصور می‌کند که نشستن بر روی خاک معشوق، او را زنده نگه می‌دارد. شعر به نوعی به پیچیدگی عشق و جست‌وجو برای دیدن محبوب اشاره دارد، و تأکید می‌کند که عشق حقیقی ورای جست‌وجو و رنگ و بو است و درک آن فراتر از حواس انسانی است. در نهایت، شاعر به عاشق توصیه می‌کند که کار خود را انجام دهد اما در عین حال بداند که کار معشوق خارج از درک بشر است.